ซือถูหมิง ปรมาจารย์โอสถของนิกายอมตะไท่อี ที่ลอยร่างกลางหาวนั้น ยังคงเหม่อลอยไม่หาย ในใจยังคงปรากฏฉากการลงมืออันทรงพลังของต้วนหลิงเทียนก่อนหน้าฉายซ้ำไปซ้ำมาไม่หยุด สุดท้ายมันก็ได้แต่ถอนหายใจออกมารอบแล้วรอบเล่า
ซือถูหมิงถึงขั้นไม่ทันรู้ตัวด้วยซ้ำ ว่าตอนนี้ปรมาจารย์โอสถอีก 2 คนที่สนิทกันอย่าง หยางชง กับอวี๋จ้งจิ่งได้เหินร่างมาหามันแล้ว
“ข้าล่ะไม่อยากจะเชื่อเลยจริงๆ ว่าปรมาจารย์โอสถต้วน ที่แท้เป็นตัวตนทรงพลังขอบเขตราชาอมตะ!!”
หยางชงที่พึ่งมาหลังได้ฟังเรื่องราว ก็อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่
“สัตว์ประหลาด!”
อวี๋จ้งจิ่งกล่าวคำสั้นๆออกมาไม่กี่พยางค์ แต่คำนี้ของมันนับว่าให้นิยามต้วนหลิงเทียน และบ่งบอกถึงความตกใจของมันหลังได้รับทราบเรื่องราวออกมาหมดสิ้น
หลังจากสนทนากันด้วยความตื่นเต้นกันอีกสักพัก เหล่าคนของนิกายอมตะไท่อีก็เริ่มแยกย้ายกันไปทีละคน
ขณะเดียวกัน คนของนิกายอมตะไท่อี ที่มีธุระต้องออกไปกระทำนอกนิกายอมตะไท่อี ก็นำเรื่องราวที่ประสบพบเจอออกไปเล่าให้สหายด้านนอกฟังกันอ่างออกรส
ทำให้เรื่องราวที่เกิดขึ้นวันนี้ไม่เพียงแต่จะแพร่ไปทั่วนิกายอมตะไท่อี กระทั่งเมืองไท่อีเองก็เริ่มคุยกันถึงเรื่องนี้ยกใหญ่ สุดท้ายเล่ากันไปปากต่อปาก ก็ไม่วายแพร่ไปถึงเมืองของนิกายอมตะเชียนจี และเมืองของนิกายอมตะหลงหวู่!
