พอนึกถึงฉากเรื่องราวที่เกิดขึ้นก่อนหน้า ไป๋ผิงก็ได้แต่ถอนหายใจออกมาอีกรอบ เพราะเรื่องนี้หมายความว่านิกายอมตะไท่อีของพวกมัน กำลังจะสูญเสียปรมาจารย์หลอมโอสถอมตะระดับสูงไป…
ยิ่งไปกว่านั้นยังไม่ใช่ปรมาจารย์โอสถธรรมดาๆ แต่เป็นปรมจารย์หลอมโอสถอมตะระดับสูงที่มีทักษะความสามารถไม่ได้ด้อยไปกว่าปรมาจารย์หลอมโอสถอมตะระดับขุนนางด้วยซ้ำ หากโอสถที่หลอมเป็นโอสถอมตะระดับสูง!
หลังงานสมัชชาเต๋าโอสถจบลง ทุกคนไม่ว่าใครก็ให้การยอมรับว่าปรมาจารย์โอสถต้วนคือปรมาจารย์หลอมโอสถอมตะระดับสูงที่มีทักษะความสามารถในเต๋าโอสถสูงที่สุด…
กระทั่งในพื้นที่ชายแดนนั้น เกรงว่าคงไม่อาจหาปรมาจารย์โอสถคนไหน ที่มีทักษะความสามารถเหนือกว่าหัวหน้าปรมาจารย์โอสถของนิกายอมตะไท่อีคนนี้ได้อีกแล้ว
ด้วยเหตุนี้หลายต่อหลายคนจึงกล่าวว่า ปรมาจารย์โอสถต้วน หัวหน้าปรมาจารย์โอสถของนิกายอมตะไท่อี คือปรมาจารย์หลอมโอสถอมตะระดับสูงที่มีทักษะความสามารถสูงสุดในประวัติศาสตร์ของพื้นที่ชายแดน!!
อนิจจาปรมาจารย์หลอมโอสถอมตะระดับสูงที่โดดเด่นจนไม่อาจหาผู้ใดเทียบเทียมได้คนนั้น กำลังจะออกจากนิกายอมตะไท่อีในไม่ช้า…
เพียงแค่คิดถึงเรื่องนี้ขึ้นมา ไป๋ผิง ก็รู้สึกหดหู่ใจแล้ว
“ปรมาจารย์โอสถต้วน…ไม่คิดเลย…ข้าไม่คิดเลยจริงๆ…”
