“หึ! หากต้วนหลิงเทียนผู้นั้นแข็งแกร่งถึงขั้นนั้นจริงๆ…ไฉนตอนเกิดเรื่องขึ้นกับบรรพจารย์ไท่อีในจัตุรัสเต๋าโอสถ มันถึงนิ่งดูดายปล่อยให้บรรพจารย์ไท่อีโดนไป๋หวู่จี้เข่นฆ่าไปเช่นนั้นเล่า? ในเมื่อหากมีพลังมากพอจะช่วยเหลือ ไยจึงไม่ช่วยคนแต่แรก?”
“ใช่! ตอนนั้นยามที่ประมุขนิกายอมตะสวรรค์ลี้ลับ ไป๋หวู่จี้ ลงมือกับบรรพจารย์ไท่อี ไฉนมันนิ่งเฉยไม่ลงมืออะไร ทั้งๆที่หากมีพลังระดับนั้นจริง มันอาศัยแค่หนึ่งฝ่ามือก็สมควรยุติเรื่องราวได้แล้ว?”
“มิผิด วันนั้นใครๆก็เห็น ว่าสุดท้ายมันก็นิ่งเฉยไม่ทำอะไร จวบจนเหอซานถูกไป๋หวู่จี้ฆ่าตาย!”
“อีกทั้งในงานสมัชชาเต๋าโอสถ ไม่ใช่ว่าต้วนหลิงเทียนนั่นก็เปิดเผยระดับพลังฝึกปรือออกมาแล้วหรือไร ว่ายังเป็นเพียงยอดเซียนอมตะขั้นลี้ลับเท่านั้น?”
…
นิกายอมตะเชียนจีกับนิกายอมตะหลงหวู่ ก็ไปเข้าร่วมงานสมัชชาเต๋าโอสถเช่นกัน แถมพวกมันยังได้เห็นเรื่องราวการตายของบรรพจารย์ไท่อีมากับตา เช่นนั้นพวกมันจึงปักใจเชื่อกันว่าข่าวที่แพร่ออกมาจากนิกายอมตะไท่อีนั้น ล้วนแล้วแต่ไร้แก่นสารข้อเท็จจริง เป็นข่าวปลอมเห็นๆ!!
เพราะสุดท้ายแล้วเรื่องนี้ก็มีจุดที่น่าสงสัยมากเกินไป!
“มัน…เป็นราชาอมตะ?”
ในนิกายอมตะเชียนจี โจวฉู่ชิงที่ได้ยินข่าวจากภายนอกแล้วเช่นกัน ก็อดไม่ได้ที่จะส่ายหัวไปมาทันที เพราะนางเองก็รู้สึกว่าข่าวดังกล่าวช่างไม่น่าเชื่อเอาเสียเลย
สุดท้ายก็จบลงเช่นนี้
