ถึงแม้ว่าข่าวการสังหารบรรพบุรุษของนิกายอมตะสราญรมย์ หลี่อัน จะแพร่ออกมาจากนิกายอมตะไท่อี จนแพร่ไปทั่วเมืองใหญ่ในพื้นที่รกร้าง แต่นอกจากคนของนิกายอมตะไท่อีแล้ว ก็ไม่มีคนของนิกายอมตะใหญ่ที่เหลืออีก 2 นิกายเชื่อถือสักคน
และทั้งหมดเป็นเพราะว่า ในบรรดาระดับสูงของนิกายอมตะเชียนจีและนิกายอมตะหลงหวู่ที่ไปร่วมงานสมัชชาเต๋าโอสถและเห็นบรรพจารย์ไท่อีตายตกกับตา ไม่มีใครเชื่อว่าข่าวเรื่องนี้เป็นจริงแม้แต่คนเดียว
เมื่อมีผู้ที่เห็นเรื่องราวมากับตาและเป็นพยานว่าวันนั้นต้วนหลิงเทียนนิ่งดูดายเหอซานตายตกอย่างไรออกมาพูด ก็ทำให้คนของนิกายอมตะเชียนจีและนิกายอมตะหลงหวู่อื่นๆ เชื่อถือคำพูดของคนในมากกว่า ไม่มีใครคิดเชื่อคำคนนอกอย่างนิกายอมตะไท่อีแม้แต่คนเดียว
“พวกมัน…ไม่มีผู้ใดเชื่อกันเลยหรือ?”
“หึ! พลังฝีมือของปรมาจารย์โอสถต้วน เป็นข้าเห็นมากับตา! ท่านเป็นราชาอมตะไม่ผิดแน่นอน! พวกนิกายอมตะเชียนจีกับนิกายอมตะหลงหวู่นั่น คิดว่าข้ากล่าวเหลวไหลเช่นนั้นรึ?”
“พวกมันไม่เชื่อก็อย่าเชื่อ! หรือข้าไปบังคับให้พวกมันเชื่อ!?”
….
หลังได้รับทราบว่าคนนอกไม่มีใครเชื่อเรื่องราวที่เล่าออกไป คนของนิกายอมตะไท่อีย่อมไม่สบอารมณ์เป็นธรรมดา
