แต่เป็นธรรมดาว่าหากตัวตนขอบเขตขุนนางอมตะเข้าใกล้ผู้ใช้ยันต์เร้นกายของราชาอมตะ ก็ยังพอจะสัมผัสได้ว่าข้างๆมีคนอยู่ แม้จะมองไม่เห็นก็ตามที
‘ในบรรดา 3 นิกายอมตะใหญ่ของแดนร้าง ไม่มีตัวตนขอบเขตราชาอมตะอยู่แม้แต่คนเดียว…’
ดุจละอองไฟวาบ ต้วนหลิงเทียนฉุกคิดเรื่องราวได้ทันที
‘แถมพี่ใหญ่เผยผู้นี้กล้ากล่าวได้เต็มปากด้วยความมั่นใจ ว่าต่อให้เป็นสุดยอดฝีมือของ 3 นิกายอมตะใหญ่ในแดนร้าง ก็ไม่มีทางมองเห็นฮ่วนเอ๋อ หรือกระทั่งเข้าใกล้ก็ยังไม่มีทางรู้ตัว!’
‘และหากจะทำให้ยันต์เร้นกายมีผลถึงขั้นตัวตนขุนนางอมตะไม่แม้แต่จะสัมผัสได้ยามเข้าใกล้ล่ะก็…อย่างน้อยๆนั่นก็ต้องเป็นยันต์เร้นกายที่ จอมราชันอมตะ จารึกสร้างขึ้น…’
จอมราชันอมตะ!
นึกถึงจุดนี้ร่างต้วนหลิงเทียนก็อดสั่นสะท้านไปไม่ได้
จอมราชันอมตะนั่น คือตัวตนที่ดำรงอยู่เหนือขอบเขตราชาอมตะ! ให้มองไปทั่วระนาบเทวโลกทั้งมวล ก็ถือว่าเป็นตัวตนอันทรงพลัง ชนชั้นยอดฝีมือของขุมกำลังระดับแนวหน้าทั้งหลาย…
“พี่ใหญ่เผย…หรือยันต์เร้นกายที่ท่านกล่าวถึง…เป็นยันต์เร้นกายของจอมราชันอมตะ?”
หลังลอบสูดลมหายใจเข้าลึกๆแล้ว ต้วนหลิงเทียนก็หันไปมองถามชายหนุ่มชุดขาวอย่างใจจดจ่อ
“ใช่”
