ผู้ที่ใช้ฝีมือย่อยเปิดประตูเมื่อครู่ ไม่ใช่คนของสหายหลงเฟยอวิ๋น แต่ที่แท้เป็นการลงมือของสหายหลงเฟยอวิ๋นเอง! เพราะในคฤหาสน์หลังเขื่องแห่งนี้ ไม่มีบุคคลที่ 2 อยู่เลยนอกจากเจ้าตัว!!
“พี่ใหญ่เผย”
จากนั้นพอพบเจอคนแล้ว หลงเฟยอวิ๋นก็กล่าวทักทาย พลางผายมือแนะนำต้วนหลิงเทียนให้อีกฝ่ายรู้จัก “นี่คือ น้องต้วน ที่ข้าพูดถึงก่อนหน้า”
ต้วนหลิงเทียนเริ่มมองพินิจสหายของหลงเฟยอวิ๋นคนนี้อย่างจริงจัง
อีกฝ่ายมีรูปลักษณ์เป็นชายหนุ่ม สวมใส่ชุดคลุมยาวสีขาวแลดูธรรมดาๆ หากแต่แววตากลับเผยให้เห็นถึงความลึกล้ำทั้งเปลี่ยนแปลงไร้สิ้นสุด บอกให้รู้ชัดว่าคนผ่านพ้นเรื่องราวมามากมาย หาใช่คนหนุ่มดั่งรูปลักษณ์อีกต่อไป
นอกจากนี้ยามมองพินิจชายหนุ่มชุดขาวเบื้องหน้า เขากลับไม่อาจแลเห็นถึงสิ่งใดได้เลย ให้ความรู้สึกหยั่งไม่ถึงประการหนึ่ง!
ความรู้สึกดังกล่าว พึ่งปรากฏขึ้นเป็นครั้งแรก…นับตั้งแต่เขาขึ้นมายังแดนสวรรค์หลิงหลัวเทียนแห่งนี้!
แม้กระทั่งตอนที่เขาอยู่ในวังฉินของประเทศอวิ๋นเหยียน สมัยด่านพลังฝึกปรือยังเป็นเพียงจินเซียนอ่อนด้อย เขาก็ไม่มีความรู้สึกเช่นนี้ตอนเผชิญหน้ากับหญิงชรา ยอดฝีมือขอบเขตขุนนางอมตะจากนิกายอมตะสือหัง ที่มาล่าตัวเขา!
“ข้าได้ยินหลงเฟยอวิ๋นบอกว่า…เจ้าอยากได้ ‘เร้นกลิ่นอาย’ ที่ข้ามีงั้นหรือ?”
ชายหนุ่มชุดขาวหันมามองถามต้วนหลิงเทียน
