ถึงตอนนั้น ต้วนหลิงเทียนเพียงเอ่ยปากสักคำ คงทำให้ประมุขนิกายอมตะหลงหวู่แต่งตั้งมันเป็นฮ่องเต้เถิงหลงได้ไม่ยาก ถึงตอนนั้นมันก็สามารถขึ้นดำรงตำแหน่งฮ่องเต้ได้อย่างไร้ข้อกังขา!
ยามนั้นต่อให้บิดามันไม่เต็มใจแค่ไหน ก็ทำได้แค่ยืนมองมันขึ้นนั่งบัลลังก์แทนที่…
ฉากนั้นแค่เพียงนึกถึง มันก็บังเกิดความสนุกสนานในใจแล้ว!
มาตอนนี้พอรู้ว่าต้วนหลิงเทียนยังไม่ใช่ปรมาจารย์หลอมโอสถอมตะระดับสูง มันจึงอดผิดหวังไปไม่ได้
“น้องต้วน”
ทันใดนั้น คล้ายฉุกคิดอะไรได้ออก หลงเฟยอวิ่นที่เผยสีหน้าผิดหวังก็ฟื้นคืนสติ เร่งกล่าวออกมาด้วยสีหน้าจริงจังเสียงเข้ม “ตั้งแต่วันนี้ไปท่านออกจากโรงเตี๊ยมหลิวเหนียนเลยเถอะ…ข้าจะพาท่านไปอยู่ในวังส่วนตัวของข้าในพระราชวังหลวงเอง”
“หืม?”
ต้วนหลิงเทียนคิดไม่ถึงว่าอยู่ๆหลงเฟยอวิ๋นจะกล่าวเรื่อนี้ออกมา จึงอดแปลกใจไม่ได้
เขาไม่ได้กังวลเรื่องหลงเฟยอวิ๋นจะทำร้ายเขา
หากหลงเฟยอวิ๋นคิดร้ายต่อเขาจริง ก็สมควรลงมือก่อนที่จะใช้ยันต์อมตะเก็บความทรงจำที่บันทึกตำรับโอสถหลัวเทียนเอาไว้ ตอนนี้ในเมื่อเขาใช้ไปแล้ว หลงเฟยอวิ๋นย่อมไม่มีทางคิดร้ายต่อเขาแน่นอน
เพราะหากหลงเฟยอวิ๋นทำอะไรแบบนั้น ก็ไม่ต่างอะไรจากโยนยันต์อมตะเก็บความทรงจำที่บันทึกตำรับโอสถหลัวเทียนทิ้งไปอย่างเสียเปล่า…
“กับคุณหนู 4 สกุลโจวนั้นไม่มีอะไรต้องเป็นห่วง…แม้แต่พี่ 4 ของข้าก็คงไม่มายุ่งวุ่นวายอะไรกับท่านอีกแน่”
