เห็นการกระทำดังกล่าวของต้วนหลิงเทียน หลงเฟยอวิ๋นถึงกับอ้าปากค้างด้วยความตกใจ
เดิมทีมันก็คิดว่าต้วนหลิงเทียนจะเก็บยันต์อมตะเก็บความทรงจำที่บันทึกตำรับโอสถหลัวเทียนเอาไว้ใช้ทำประโยชน์ในภายหลัง
แต่มิคาดต้วนหลิงเทียนพอคว้าหมับ ก็จ่ายพลังใช้งานมันเองต่อหน้าต่อตา!
ต้องทราบด้วยว่าหากต้วนหลิงเทียนใช้เองแบบนี้ ยกเว้นแต่จะกลายเป็นปรมาจารย์หลอมโอสถอมตะระดับสูงและหลอมโอสถหลัวเทียนได้ด้วยตัวเองสำเร็จ หาไม่แล้วก็ไม่อาจสร้างยันต์อมตะเก็บความทรงจำตำรับโอสถหลัวเทียนได้อีก!
“ข้าเป็นปรมาจารย์หลอมโอสถอมตะจริงๆ แต่ข้ายังไม่ได้เป็นปรมาจารย์หลอมโอสถอมตะระดับสูง”
ต้วนหลิงเทียนส่ายหน้าไปมา
“ดูเหมือนว่าน้องต้วนท่านจะมั่นใจมาก ว่าต้องกลายเป็นปรมาจารย์หลอมโอสถอมตะระดับสูงได้แน่ๆ…หาไม่แล้วคงไม่คิดใช้ยันต์อมตะเก็บความทรงจำที่บันทึกตำรับโอสถหลัวเทียนด้วยตัวเองแบบนี้”
เดิมทีหลงเฟยอวิ๋นหลงคิดไปว่าต้วนหลิงเทียนเป็นปรมาจารย์หลอมโอสถอมตะระดับสูงอยู่แล้วถึงกล้าใช้งานเอง มาตอนนี้พอได้ยินคำตอบของต้วนหลิงเทียนมันจึงอดผิดหวังไม่ได้
เพราะสุดท้ายแล้ว หากตอนนี้ต้วนหลิงเทียนเป็นปรมาจารย์หลอมโอสถอมตะระดับสูงจริงๆ ก็สมควรเข้าร่วมกับนิกายอมตะหลงหวู่ได้อย่างง่ายดาย ไม่ต้องเสียเวลาไปเข้าร่วมการประลองใหญ่ที่แดนร้าง กระทั่งยังยกระดับฐานะเป็นชนชั้นอาวุโสในนิกายอมตะหลงหวู่ได้แทบจะทันที
