เพราะหลังจากนี้ก็ยังมีเวลาอีก 1 ปี กว่าที่ทางพระราชวังหลวงจะจัดการประลอง หมายคัดเลือกรุ่นเยาว์อัจฉริยะอายุไม่ถึง 100 ปี 50 คนเพื่อไปเข้าร่วมการประลองในแดนร้าง…
หากหลงเฟยอวิ๋นเสนอมาแค่เคล็ดอมตะขั้นปฐพีล่ะก็ ต้วนหลิงเทียนคงต้องคิดทบทวนเรื่องข้อตกลงนี้อยู่บ้างว่าจะรับหรือไม่รับดี
แต่เมื่อหลงเฟยอวิ๋นหยิบควักตำรับโอสถหลัวเทียนออกมา ต้วนหลิงเทียนก็ไม่เสียเวลาคิดอะไรให้มากความสืบไป เลือกที่จะยอมรับข้อตกลงที่หลงเฟยอวิ๋นเสนอมาทันที!
“ฮ่าๆๆ…น้องต้วนชัดเจนยิ่ง!”
หลงเฟยอวิ๋นที่เฝ้ารอคำตอบด้วยสีหน้าจริงจังตึงเครียดนั้น พอได้ยินคำพูดของต้วนหลิงเทียน หมอกมืดบนใบหน้าก็คล้ายต้องสายลมพัด มลายหายไปในทันใด กลับกลายเป็นรอยยิ้มร่าสดใสราวตะวันขึ้นยามรุ่งอรุณ มือสะบัดส่งยันต์อมตะเก็บความทรงจำทั้ง 2 แผ่นให้ต้วนหลิงเทียนทันที
และต้วนหลิงเทียนก็ไม่รอช้า ราวกริ่งเกรงวิกาลยาวนานฝันยุ่งเหยิง เขาใช้ยันต์อมตะเก็บความทรงจำที่บันทึกตำรับโอสถหลัวเทียนและเคล็ดอมตะนภาลัยแดนสรวง ให้พวกมันกลายเป็นส่วนหนึ่งของความทรงจำเขาตอนนี้เลย
ด้วยความทรงจำที่มากมายหลั่งไหลมาในคราวเดียว ต้วนหลิงเทียนจึงต้องใช้เวลาซึมซับมันอยู่พักหนึ่ง
“น้องต้วน…ท่าน…ท่านใช้ยันต์อมตะเก็บความทรงจำที่บันทึกตำรับโอสถหลัวเทียนเองเลยเหรอ…นี่ท่านเป็นปรมาจารย์หลอมโอสถอมตะระดับสูงด้วยงั้นหรือ!?”
