มีเพียงแต่ปรมาจารย์อมตะที่สามารถหลอมกลั่นโอสถชนิดหนึ่งได้แล้ว จึงจะมีความสามารถใช้ยันต์อมตะเก็บความทรงจำของตัวเองเพื่อบันทึกตำรับโอสถชนิดนั้นๆได้
เพราะหากไม่แม้แต่จะหลอมโอสถได้ แล้วไหนเลยจะมีความทรงจำในการหลอม?
“ใช่”
หลงเฟยอวิ๋นพยักหน้ารับ ขณะเดียวกันก็มียันต์อมตะเก็บความทรงจำอีกแผ่นปรากฏขึ้นข้างๆแผ่นแรก “ส่วนยันต์อมตะเก็บความทรงจำชิ้นนี้ ได้บันทึกเคล็ดอมตะขั้นปฐพีที่ข้าฝึกปรือ ‘นภาลัยแดนสรวง’ เอาไว้…ตราบใดที่น้องต้วนใช้มัน เคล็ดความและวิธีโคจรของเคล็ดวิชา ‘นภาลัยแดนสรวง’ ก็จักสลักลึกอยู่ในความทรงจำของน้องต้วนและสามารถใช้ได้ทันที”
เปรียบเทียบกับบันทึกตำรับโอสถหลัวเทียนแล้ว การบันทึกเคล็ดอมตะที่ใช้ในการสั่งสมโคจรพลังนั้นง่ายกว่ากันมาก เพราะขอแค่เข้าใจและโคจรพลังถูกแนวทาง ก็สามารถคัดลอกลงไปในยันต์อมตะเก็บความทรงจำได้ทันที
“แต่ไม่ทราบน้องต้วนท่าน…ยินดีทำข้อตกลงกับข้าหรือไม่?”
หลงเฟยอวิ๋นกล่าวถึงข้อตกลงออกมาอีกครั้ง มันอยากให้ต้วนหลิงเทียนยอมทำข้อตกลงด้วยจริงๆ
“ในเมื่อองค์ชาย 13 เชื่อในตัวข้าและมีความจริงใจถึงขนาดนี้…ยังมีเหตุผลใดให้ข้าปฏิเสธอีกเล่า?”
ต้วนหลิงเทียนคลี่ยิ้มเจื่อนๆ
หลังได้รับเคล็ดอมตะนี้ไป เขายังมีเวลาใช้มันบ่มเพาะสั่งสมพลังอีกนาน กว่าจะถึงการประลองใหญ่ที่แดนร้างด้วยซ้ำ
