“ข้าไม่ได้กล้าหาญอะไรหรอก…ข้าก็แค่ไร้หนทาง ได้แต่เสี่ยงเดิมพันหมดหน้าตักเพื่อความหวังสุดท้ายเท่านั้น เพราะไม่ว่าจะเป็นข้าหรือชิวหลิง ก็ไร้ความสามารถในการคัดลอกยันต์อมตะเก็บความทรงจำที่บันทึกตำรับโอสถหลัวเทียนไว้…”
ในขณะกล่าวหลงเฟยอวิ๋นยังพลิกฝ่ามือเบาๆ ปรากฏยันต์อมตะเก็บความทรงจำหนึ่งผุดขึ้นในอากาศว่างเปล่า เป็นยันต์อมตะเก็บความทรงจำที่บันทึกตำรับโอสถหลัวเทียนเอาไว้…
ลูกตาต้วนหลิงเทียนหดเล็กลงโดยพลัน เมื่อเห็นยันต์อมตะเก็บความทรงจำดังกล่าว
“ในยันต์อมตะแผ่นนี้…บันทึกตำรับโอสถหลัวเทียนเอาไว้?”
ต้วนหลิงเทียน ในฐานะปรมาจารย์หลอมโอสถอมตะคนหนึ่ง ถึงแม้จะยังเป็นแค่ระดับต่ำ แต่ก็ไม่อาจห้ามความปรารถนาอยากครอบครองตำรับโอสถหลัวเทียนในมือหลงเฟยอวิ๋นได้ไหว!
เพราะสุดท้ายแล้วนี่คือตำรับโอสถอมตะระดับสูง โอสถหลัวเทียน! ที่กระทั่งปรมาจารย์อมตะระดับสูงมากมายหลายคนอยากได้ถึงขั้นเก็บเอาไปฝัน!!
ลมหายใจของต้วนหลิงเทียนก็เลยเร่งร้อนหอบถี่ขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้!
สำหรับเรื่องที่หลงเฟยอวิ๋นกล่าวว่า จะมันหรือชิวหลิงยอดเซียนอมตะขั้นสวรรค์ด้านหลัง ก็ไม่มีปัญญาคัดลอกยันต์อมตะเก็บความทรงจำนั้น เขาไม่ได้แปลกใจอะไร เพราะการที่จะสร้างยันต์อมตะเก็บความทรงจำตำรับโอสถหลัวเทียนได้ ก็มีแต่ต้องเชี่ยวชาญการหลอมโอสถหลัวเทียนจนหลอมกลั่นโอสถหลัวเทียนออกมาให้ได้ก่อนเท่านั้น…
