“หาไม่แล้ว…น้องต้วนไม่สงสัยบ้างหรือ ว่าไฉนประเทศอมตะระดับสูงทั้งๆที่มีพลังอำนาจแข็งแกร่งกว่าประเทศอมตะระดับกลางกับระดับต่ำมาก แต่จึงไม่ต่อสู้ช่วงชิงแผ่นดินมารวมเป็นหนึ่ง? ทั้งหมดเพราะ…ประเทศอมตะใดๆล้วนแล้วอยู่ใต้อาณัติของนิกายอมตะด้วยกันทั้งสิ้น หากมีการต่อสู้ช่วงชิงดินแดนภายในโดยพลการ ก็จะถูกนิกายอมตะเบื้องหลังลงโทษสถานหนัก!”
…
ในวาจาของหลงเฟยอวิ๋นได้อธิบายเรื่องราวบางประการที่ต้วนหลิงเทียนเคยสงสัยจนกระจ่างแจ้งทั้งหมด
อันที่จริงเขาก็มีคิดไว้แต่แรกแล้ว ว่าไฉนประเทศอมตะระดับกลางกับประเทศอมตะระดับต่ำ ถึงแยกตัวเป็นเอกเทศและปกครองตนเองได้โดยไม่ถูกประเทศอมตะระดับสูงครอบงำกลืนกิน
ครึ่งหนึ่งเขายังเคยคิดไปว่า
หากเขาเป็นฮ่องเต้ของประเทศอมตะระดับสูงล่ะก็ มิสู้ควบรวมแดนดินเป็นของตนเองเสีย จะได้ทำการปกครองเบ็ดเสร็จเด็ดขาดแต่เพียงผู้เดียว ขยายฐานอำนาจของประเทศตัวเองออกไป
มาตอนนี้ในที่สุดเขาจึงได้รู้
ไม่ใช่ว่าฮ่องเต้ประเทศอมตะระดับสูงไม่อยากควบรวมแผ่นดินให้เป็นปึกแผ่น โดยการกลืนกินประเทศอมตะระดับกลางกับระดับต่ำ แต่พวกมันทำไม่ได้!
“ที่แท้เป็นแบบนี้นี่เอง”
พอได้รู้ต้วนหลิงเทียนจึงได้ตระหนัก
และในขณะที่ต้วนหลิงเทียนตระหนักรู้ถึงเรื่องนี้ สองตาเขาก็ทอประกายเรืองขึ้นมาวูบหนึ่ง “เช่นนั้นที่องค์ชาย 13 ให้ข้าเข้าร่วมนิกายอมตะหลงหวู่ เพราะว่า…”
