“ไม่ผิด! วันไหนที่น้องชายต้วนเติบโตและมีฐานะในนิกายอมตะหลงหวู่มากพอ ข้าอยากให้น้องต้วนช่วยข้าขึ้นนั่งบัลลังก์มังกร กลายเป็นฮ่องเต้ของประเทศอมตะเถิงหลง!”
เมื่อหลงเฟยอวิ๋นกล่าวจบคำ สองตาที่มองจ้องต้วนหลิงเทียนอยู่ก็เต็มไปด้วยความเร่าร้อนวาดหวัง
“ถึงข้าจะเข้าร่วมนิกายอมตะหลงหวู่ได้จริง…แต่ข้าจะมีสิทธิ์มีเสียงมากพอถึงขั้นกำหนดตัวฮ่องเต้ประเทศเถิงหลงได้หรือ?”
ต้วนหลิงเทียนเอ่ยถาม
“แม้จักเป็นความหวังอันริบหรี่ แต่ก็ยังดีกว่าไม่มีเลยมิใช่หรือ?”
หลงเฟยอวิ๋นกล่าวจบ ก็หัวเราะเย้ยหยันตัวเองอีกครั้ง
เพราะด้วยสถานการณ์ในปัจจุบันของมันนั้น ตัวมันรู้ดีว่าแทบไม่เห็นทางที่จะได้ขึ้นนั่งบัลลังก์ฮ่องเต้เถิงหลงเลย เพราะสุดท้ายให้มันเหนือกว่าพี่ 4 กับพี่ 7 แล้วจะอย่างไร…
บิดาของมันก็ไม่มีทางให้มันได้ตำแหน่งองค์ชายรัชทายาทเพื่อสืบบัลลังก์อยู่ดี!
เว้นเสียแต่บิดาของมันจะหายไป…
ไม่ต้องกล่าวถึงเรื่องที่มันไม่ใช่ลูกทรพี เอาแค่เรื่องที่อยากให้บิดามันหายไปยังเป็นเรื่องง่ายหรือ?
และไม่ต้องพูดถึงบิดามันที่เป็นฮ่องเต้เถิงหลงจึงมียอดฝีมือใต้อาณัติมากมายดั่งหมู่เมฆ กระทั่งตัวบิดามันเอง ก็ยังเป็นถึงยอดเซียนอมตะขั้นสวรรค์ชนชั้นสุดยอดฝีมือ!
“เพียงเพื่อแสงแห่งความหวังอันริบหรี่ที่ว่า…มันคุ้มค่ากับเคล็ดอมตะขั้นปฐพีแล้วหรือ?”
ต้วนหลิงเทียนเอ่ยถามอีกรอบ
“ย่อมคุ้มค่า!”
