หลงเฟยอวิ๋นกล่าวเสียงเข้ม “การถ่ายทอดเคล็ดอมตะขั้นปฐพีให้น้องต้วน กล่าวตรงข้าไม่ได้เสียอะไรไปแม้แต่นิดเดียว…ทว่าสิ่งนี้กลับแลกมาซึ่งแสงแห่งความหวังอันริบหรี่ให้ข้า เปิดช่องทางสายหนึ่งให้ข้าได้มีโอกาสกลายเป็นฮ่องเต้เถิงหลง! เท่านี้ข้าก็พร้อมจะแลกแล้ว!!”
“เป็นธรรมดาที่ข้ารู้ดีว่าข้อตกลงครั้งนี้อาจจะลุล่วงได้ยาก ทั้งเผลอๆอาจจะเป็นไปไม่ได้…แต่ข้าเพียงหวังให้น้องต้วนท่านรับปากข้า…ว่าวันหนึ่งหากท่านมีพลังสามารถมากพอ ถึงขั้นมีสิทธิ์มีเสียงในนิกายอมตะหลงหวู่ได้ โปรดช่วยเหลือข้าให้ได้ขึ้นครองราชย์ เป็นฮ่องเต้แห่งประเทศอมตะเถิงหลงแห่งนี้ด้วยเถอะ!”
วาจาของหลงเฟยอวิ๋นชัดเจนนัก
ถ้าหากต้วนหลิงเทียนที่เข้าไปนิกายอมตะหลงหวู่แล้ว ไม่มีสามารถถึงขั้นกำหนดในเรื่องนี้ได้ มันก็จะไม่เรียกร้องอะไรแม้แต่น้อย
อย่างไรก็ตามหากวันไหนที่ต้วนหลิงเทียนมีฐานะสูงพอ และมีสิทธิ์มีเสียงมากพอจะกำหนดความเป็นไปในเรื่องนี้ของนิกายอมตะหลงหวู่ มันแค่หวังว่าต้วนหลิงเทียนจะพยายามช่วยมันให้ขึ้นนั่งบัลลังก์มังกรสุดความสามารถ
“หากข้าเดาไม่ผิด…”
ต้วนหลิงเทียนหยีตา พลางกล่าวถามด้วยรอยยิ้มบางๆ “ตราบใดที่ข้าเข้าร่วมนิกายอมตะหลงหวู่ ด้วยพรสวรรค์ของข้า คงไม่ยากที่ข้าจะได้รับเคล็ดอมตะขั้นปฐพีหรอกมั้ง? เพราะเงื่อนไขในการได้รับเคล็ดอมตะขั้นปฐพีที่นิกายอมตะหลงหวู่ คงไม่รุนแรงเท่ากับเงื่อนไขในประเทศอมตะเถิงหลงแห่งนี้ใช่หรือไม่?”
