ต้วนหลิงเทียนได้แต่ทอดถอนในใจ และคิดว่าฮ่องเต้เถิงหลงทำแบบนี้ก็ไม่ถูก เพราะไม่ยอมทำอะไรให้มันชัดเจนแต่แรก
แถมเรื่องนี้ผู้คนยังรู้กันไปทั่ว
เขาย่อมจินตนาการได้ออก ว่าองค์ชาย 13 ต้องพบเจออะไรมาบ้างในอดีต
“น้องต้วนท่านลองนึกภาพดู…เด็กน้อยคนหนึ่งได้เติบโตมาโดยที่บิดาแคลงใจว่าใช่ลูกคนอื่นหรือไม่ แม้จะเป็นถึงองค์ชายคนหนึ่งทว่ากระทั่งสาวใช้กับขันทีในวังยังไม่แม้แต่จะเคารพ จริงอยู่ที่ผิวเผินทั้งหมดยังคงกระทำตามหน้าที่ แต่ลับหลังนั้นข้ารู้ดีว่าทั้งหมดดูแคลน รังเกียจทั้งตั้งแง่กับข้าเพียงใด”
“และตัวข้าก็ได้แต่เติบโตมาในสถานการณ์เช่นนั้น…จึงรับทาบว่าในโลกใบนี้ไม่มีผู้ใดสามารถให้ข้าพึ่งพิงได้ ท่านพ่อไม่เหลียวแลให้ค่า ยังไม่แม้แต่จะมอบเคล็ดวิชาอมตะของตระกูลราชวงศ์ให้ข้าใช้บ่มเพาะพลังด้วยซ้ำ!”
“และนั่น…ก็คือเคล็ดอมตะหนึ่งเดียวในประเทศเถิงหลงที่มีระดับขั้นปฐพี”
“ในเมื่อไม่อาจบ่มเพาะพลังด้วยเคล็ดอมตะขั้นปฐพีได้ จึงเป็นธรรมดาว่าข้าก็ได้แต่บ่มเพาะพลังด้วยเคล็ดอมตะขั้นลี้ลับเท่านั้น…แต่ข้าไม่เคยย่อท้อ ให้ผู้อื่นมีเคล็ดวิชาเลิศล้ำกว่าแล้วจะอย่างไร? ข้าเพียงอดทนขยันขันแข็งให้มากว่าผู้อื่นเป็นสองเท่าสามเท่า ยังกลัวว่าจะไล่ตามพวกมันไม่ทันอีกหรือ!”
…
