หลงเฟยอวิ๋นกล่าวสืบต่อว่า “ไม่ว่าท่านจะมีความเป็นมายิ่งใหญ่หรือไม่ สุดท้ายเราท่านก็ไร้เรื่องราวบาดหมาง และข้าก็ไม่คิดช่วยพี่ 4 ยืนยันอะไรให้คุณหนูสกุลโจวมีช่องทางเล่นงานท่าน…ข้าแค่อยากบอกท่านให้รู้ไว้ว่า เคล็ดอมตะขั้นปฐพีที่ข้ามีนั้น มิใช่เคล็ดอมตะที่สืบทอดต่อกันมาของตระกูราชวงศ์”
“กล่าวไปแล้ว…เคล็ดอมตะที่ข้ามี ก็เกี่ยวข้องกับชายที่มีสัมพันธ์คลุมเครือกับท่านแม่อย่างแยกไม่ออก”
เอ่ยถึงท้ายประโยค หลงเฟยอวิ๋นก็ได้แต่ถอนหายใจออกมาเฮือกหนึ่ง
“ข้าขอฟังรายละเอียดก่อนแล้วกัน”
ถึงแม้ต้วนหลิงเทียนจะยืนยันได้ว่าที่พูดมาทั้งหมดองค์ชาย 13 กล่าวออกมาจากอารมณ์ความรู้สึกในใจ แต่เขาก็ไม่ได้ประมาท และเผยความสนใจอะไรต่อเคล็ดอมตะขั้นปฐพีมากมายนัก ดั่งคำกล่าว ‘มีเพียงระวังจึงพายเรือข้ามฝั่งได้หมื่นปี’
“ก่อนหน้าข้ายังไม่ได้เล่าเรื่องหนึ่งให้น้องต้วนฟัง…สาเหตุที่ท่านพ่อบังเกิดความแคลงใจสงสัยว่าข้าอาจจะไม่ใช่ลูกแท้ๆนั้น เป็นเพราะตอนที่ยังไม่ได้กลับประเทศอมตะเถิงหลง ท่านแม่ของข้าตอนอยู่กับท่านพ่อ ก็มีไปมาหาสู่กับชายที่มีสัมพันธ์คลุมเครือผู้นั้นอยู่บ้าง”
หลงเฟยอวิ๋นกล่าว
“อ่า”
ต้วนหลิงเทียนพยักหน้ารับ เผยทีท่าสนใจอยากทราบเรื่องขององค์ชาย 13
