เพียงวาจานี้เอ่ยเอื้อนออกมาจากปากหลงเฟยอวิ๋นจบคำ ลูกตาต้วนหลิงเทียนก็หดแคบลงทันที
อย่างไรก็ตาม ไม่ทันไรเขาก็ฟื้นคืนสติ แววตายังกลายเป็นกระจ่างใสกว่าเดิม “เคล็ดอมตะขั้นปฐพีที่องค์ชาย 13 กล่าว…คือเคล็ดอมตะที่เป็นมรดกตกทอดของตระกูลราชวงศ์ประเทศอมตะเถิงหลงใช่หรือไม่?”
เท่าที่ต้วนหลิงเทียนทราบมา
ในประเทศอมตะเถิงหลงแห่งนี้ มีเคล็ดอมตะขั้นปฐพีเพียงหนึ่งเดียวเท่านั้น และก็มีแค่ตระกูลราชวงศ์ของประเทศอมตะเถิงหลงเท่านั้นที่มีสิทธิ์ฝึกฝน…
“แต่เท่าที่ข้ารู้มา…ไม่ใช่ว่าเคล็ดอมตะที่สืบทอดกันในตระกูลราชวงศ์นั้น มีเพียงแต่ผู้ที่ได้รับเลือกในตระกูลไม่ใช่หรือที่ฝึกปรือได้…นอกจากนั้น หากเป็นผู้อื่นไม่ว่าจะใครหน้าไหนไม่เว้นแม้กระทั่งอ๋องหรือองค์ชาย หากส่งมอบมันให้คนอื่น ทั้งหมดจะถูกคนของตระกูลราชวงศ์ไล่ล่าสังหาร…
ต้วนหลิงเทียนกล่าวด้วยน้ำเสียงเฉยชา “องค์ชาย 13 ท่านกล่าวถามข้าเรื่องนี้ ใช่คิดทดสอบดูว่าข้าสนใจอยากได้เคล็ดอมตะขั้นปฐพีไปฝึกฝนหรือไม่สินะ…”
“หากข้าตอบว่าอยากได้เคล็ดอมตะขั้นปฐพีที่ท่านกล่าว รวมถึงมองจากเรื่องที่เมื่อครู่ข้าพึ่งจะประมูลเคล็ดอมตะขั้นลี้ลับมา องค์ชาย 13 คงได้ข้อสรุปในใจทันทีใช่หรือไม่ ว่าข้าไม่ได้มาจากนิกายอมตะอันทรงพลังนอกแดนร้าง?”
ในสายตาของต้วนหลิงเทียน
สิ่งนี้สมควรเป็นเหยื่อที่หลงเฟยอวิ๋นคิดล่อให้เขาติดกับ
