เสียงกระซิบคุยกันของผู้คนบนถนนยังคงดังเข้าหูต้วนหลิงเทียนไม่หยุด ทำให้ต้วนหลิงเทียนเข้าใจความเป็นมาและพื้นเพของสตรีจองหองเบื้องหน้าชัดเจน
คุณหนู 4 สกุลโจว
และตระกูลโจวที่ว่ายังเป็นตระกูลใหญ่ลำดับต้นๆของประเทศเถิงหลง ที่สำคัญยังมีคนในตระกูลเกี่ยวดองกับเชื้อพระวงศ์!
คนที่ดองกับตระกูลราชวงศ์จนมีฐานะไม่ต้อยต่ำไปกว่าองค์ชาย ก็เป็นถึงลูกพี่ลูกน้องนาง!
‘แบบนั้นก็ไม่แปลกที่นางจะจองหองถือดีไม่เห็นหัวใคร…พื้นเพไม่ใช่ชั่วจริงๆ’
ต้วนหลิงเทียนลอบกล่าว
เพราะเท่าที่ฟังจากผู้สัญจรผ่านไปมาแล้ว ต้วนหลิงเทียนก็รู้ได้ว่าคนคุ้มกะลาหัวของคุณหนู 4 โจวผู้นี้อาจเป็นถึงราชบุตรเขยหรือพระชายาอะไรเทือกนั้น ซึ่งฐานะไม่ได้ด้อยไปกว่าองค์ชายทั้งหลายเลย
“คุณหนูโจวชมชอบข้า นับว่าเป็นเกียรติของข้ายิ่ง…”
ต้วนหลิงเทียนมองโจวชู่ตงด้วยสายตาสงบ เอ่ยออกเสียงเบา “อย่างไรก็ตามต้องขออภัยด้วย เพราะน้ำใจนี้ของคุณหนูข้าได้แต่รับไว้ด้วยใจ ไม่อาจตอบสนองได้ หากคุณหนูโจวไม่มีอะไรแล้ว ข้าขอตัวลา…”
หลังกล่าวจบคำต้วนหลิงเทียนก็จูงมือฮ่วนเอ๋อเตรียมพานางเดินจากไป
เมื่อได้รู้ว่าอีกฝ่ายมีพื้นเพไม่ธรรมดา ต้วนหลิงเทียนก็ไม่อยากมีเรื่องกับนางหากไม่จำเป็น
แน่นอนว่าหากนางยังคิดบีบคั้นไม่เลิก เขาก็ทำได้แค่ฉีกหน้านางเท่านั้น
เพราะสุดท้ายแล้วเขาต้วนหลิงเทียนก็ไม่ใช่พลับสุกนุ่มนิ่มที่ใครจะมาบีบเล่นได้ง่ายๆ
“หยุดนะ!”
