ทันใดนั้นเองเสียงกระซิบเบาๆ จากผู้ที่สัญจรบนถนนก็แว่วดังเข้าหูต้วนหลิงเทียน และทำให้ต้วนหลิงเทียนรับทราบว่าสตรีจองหองนาม โจวชู่ตง คนนี้เป็นคนจากตระกูลโจว
“ถึงคุณหนู 4 ตระกูลโจวผู้นี้จะเป็นโรคขาดผู้ชายมิได้และชมชอบสะสมนายบำเรอไว้ปรนเปรอความต้องการอันไม่รู้จักพอของนางเป็นที่สุด…แต่ข้าต้องยอมรับเลยว่าวิสัยทัศน์ของนางดียิ่ง มิใช่บุรุษทุกคนจะมีโอกาสได้เป็นนายบำเรอของนาง”
“เจ้าหนุ่มชุดม่วงผู้นั้นไม่ว่าจะรูปร่างหน้าตาหรือท่วงท่าลักษณะก็แลดูไม่ธรรมดาอย่างยิ่ง ก็ไม่แปลกที่นางจะออกอาการขนาดนั้น”
“แต่เท่าที่ข้าดูชายหนุ่มผู้นั้นมีลักษณะไม่ธรรมดาจริงๆ เห็นชัดว่าไม่น่าจะใช่คนธรรมดาๆแน่แท้…นี่คุณหนู 4 ตระกูโจวไม่กลัวไปล่วงเกินเทพยดาองค์ใดเข้าหรือไร?”
“สหายท่านนั้น ท่านคิดมากเกินไปแล้ว ตระกูลโจวไม่เพียงเป็นตระกูลระดับแนวหน้าของประเทศเถิงหลง แต่ยังเกี่ยวดองกับตระกูลราชวงศ์อีกด้วย ทั้งคนที่เกี่ยวดองกับตระกูลราชวงศ์นั่นยังสนิทสนมกับคุณหนู 4 ยิ่งนัก! ชายหนุ่มที่คุณหนู 4 สกุโจวมิอาจล่วงเกินได้ นอกจากเหล่าอ๋องกับองค์ชายแล้ว ข้าไม่คิดว่าในประเทศเถิงหลงแห่งนี้จะมีผู้ใดที่นางไม่อาจล่วงเกิน…”
“พี่ชายท่านนี้ แล้วท่านไม่คิดบ้างหรือว่าเจ้าหนุ่มผู้นั้นอาจเป็นคนนอกประเทศเรา?”
“หากเป็นเช่นนั้นจริงมันก็ได้แต่ต้องโทษที่ชะตาอาภัพแล้วล่ะ…หรือเจ้ามิเคยได้ยินคำว่า ‘มังกรพลัดถิ่น หรือจะสู้งูดินเจ้าที่’ เล่า?”
…
