สตรีชุดส้มกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงมั่นใจ สีหน้าเชิดขึ้นอย่างมาดมั่น เผยความหยิ่งยโสจองหอง
นายบำเรอ?
ได้ยินวาจาดังกล่าวของสตรีชุดส้ม ต้วนหลิงเทียนถึงกับอึ้งไปพักหนึ่ง ไร้คำจะพูด
เขาย่อมรู้ดีว่านายบำเรอคืออะไร?
ไม่ใช่กล่าวกันว่ามีแต่หญิงชราแก่หง่อมแล้วหรือไร ที่ชอบซื้อนายบำเรอเอาไว้ปรนเปรอทั้งประกอบกามกิจกับเรือนร่างเหี่ยวๆไร้ผู้ใดเหลียวแลของตัวเองเพื่อหาความสุข?
แล้วไฉนสตรีจองหองถือดีเบื้องหน้าที่ดูแล้วก็ยังอายุไม่มาก ถึงได้มีงานอดิเรกเช่นนี้ได้?
‘จริงสิ…เซียนอมตะทั้งหลายบนระนาบเทวโลกจะอย่างไรก็มีชีวิตนิรันดร์ อันที่จริงไม่ต้องกล่าวถึงคนในระนาบเทวโลกด้วยซ้ำ เผลอๆสตรีที่แลดูยังเยาว์วัยนางนี้อาจเป็นยายเฒ่าหมื่นปีก็เป็นได้…’
ต้วนหลิงเทียนลอบกล่าวในใจ
“นายบำเรอ?”
เมื่อฮ่วนเอ๋อได้ยินฐานะที่สตรีจองหองยัดเยียดมาให้ต้วนหลิงเทียนหน้าตาเฉย นางก็หันไปถามต้วนหลิงเทียนที่อยู่ข้างๆด้วยความสงสัยอย่างอดไม่ได้ “พี่หลิงเทียน นายบำเรอที่ว่าคืออะไรหรือ?”
ได้ยินคำถามของฮ่วนเอ๋อ ต้วนหลิงเทียนก็ใบ้รับประทาน ด้วยไม่รู้จะอธิบายอย่างไรดี
“ข้าก็สงสัยแต่แรก…ว่าไฉนอยู่ๆคุณหนู 4 ของตระกูลโจวถึงได้บังคับสัตว์อสูรให้โดดย้อนกลับไปเช่นนั้น ที่แท้นางต้องตาพึงใจเจ้าหนุ่มชุดม่วงและคิดจับมันไปเป็นนายบำเรอคนใหม่นี่เอง…”
