เมื่อสัมผัสได้ว่ามือฮ่วนเอ๋อที่เขาจูงไว้เริ่มแผ่ไอเย็นอันน่ากลัวออกมา ต้วนหลิงเทียนก็เร่งกุมมือนางแน่น พลางกล่าวกระซิบบอกนางว่า “เรื่องนี้ให้ข้าจัดการเอง…หากข้ารับมือไม่ไหว ฮ่วนเอ๋อค่อยลงมือดีหรือไม่?”
“คุณหนูโจว กล่าวอะไรช่วยเกรงใจน้องสาวข้าด้วย…”
หลังคลายมือที่กุมมือฮ่วนเอ๋อไว้แน่นแล้ว ต้วนหลิงเทียนก็พูดออกมาเสียงต่ำ
เขาเองก็มองออกได้ทันที
ว่าโจวชู่ตงผู้นี้ช่างเป็นสตรีที่หึงแรงนัก…
“นางเป็นน้องสาวเจ้าหรือ?”
เช่นนั้นจึงเป็นธรรมดาที่พอได้ยินวาจาดังกล่าวของต้วนหลิงเทียน สีหน้าท่าทีเย็นชาของโจวชู่ตงจึงอ่อนลงหลายส่วน “ในเมื่อนางเป็นน้องสาวเจ้าเช่นนั้นข้าไม่ฆ่านางแล้วก็ได้ แต่เจ้าต้องติดตามข้ากลับไปสกุลโจวเพื่อเป็นนายบำเรอของข้าแต่โดยดี”
“หาไม่แล้ว…ข้ายังคงยืนยันคำเดิม พวกเจ้าพี่น้องต้องตาย!”
เอ่ยถึงท้ายประโยค ลูกตาของโจวชู่ตก็ฉายแววเยียบเย็นนัก!
“เอาล่ะ ตอนนี้เจ้าก็ตัดสินใจเอาเองเถอะ…เจ้าอยากร่วมกลบฝังไปพร้อมกันกับน้องสาวเจ้าตอนนี้ หรือกลับบ้านสกุลโจวไปพร้อมข้าในฐานะนายบำเรอ!”
โจวชู่ตงได้เอ่ยคำขาดออกมา และมอบ 2 ทางให้ต้วนหลิงเทียนเลือกเดิน…
“คุณหนูโจว…ใต้หล้าบุรุษมากมี ไฉนต้องมายึดติดอะไรกับข้าแค่คนเดียว?”
ธรรมดาลองเจอแบบนี้ต้วนหลิงเทียน คงไม่คิดจะทนแล้ว
