อย่างไรก็ตามเขาเดินทางมาตั้งไกลหลายวันกว่าจะถึงเมืองหลวงของประเทศเถิงหลง หากไม่จำเป็นเขาก็ไม่อยากมีเรื่องมีราวอะไรถึงขั้นแตกหักกับสตรีเบื้องหน้า จนสุดท้ายก็ถูกบีบให้ต้องเดินทางไปที่อื่น
“ข้าจะให้เวลาเจ้าตัดสินใจ 10 ลมหายใจ…หากครบ 10 ลมหายใจแล้วแต่เจ้ายังตัดสินใจไม่ได้ข้าจะถือว่าเจ้าปฏิเสธข้า!”
โจวชู่ตงเอ่ยออกเสียงเย็น
“ฮ่วนเอ๋อไปกันเถอะ”
ได้ยินคำขาดของโจวชู่ตง ต้วนหลิงเทียนก็รู้ดีว่าไม่เหลือที่ให้ประนีประนอมสืบไป สีหน้าของเขาเปลี่ยนเป็นเย็นชา เสียงกล่าวยังเผยให้เห็นความไม่แยแส
เขาจูงมือฮ่วนเอ๋อ และคิดจะเดินเลี่ยงโจวชู่ตกออกข้าง
“ฮึ่ม!”
เห็นดังนั้น โจวชู่ตงก็พ่นลมสบถเสียงเย็น นางสะบัดมือคราหนึ่ง แส้ยาวสีแดงเพลิงในมือ ก็คล้ายจะแปรเปลี่ยนไปเป็นอสรพิษมีชีวิต ฟาดจี้เข้าใส่ต้วนหลิงเทียนทันที!
เห็นการลงมือของโจวชู่ตง ต้วนหลิงเทียนก็บอกได้ทันที ว่าพลังฝึกปรือของนางก็อยู่ในขอบเขตจินเซียนตะวันเขียวเหมือนเขา
“ฟังภาษาคนไม่ออกสินะ!”
ต้วนหลิงเทียนที่หมดความอดทนเมื่อเห็นแส้ของโจวชู่ตงฟาดมา มือขวาเขาก็พุ่งไปฉับไว สองตาฉายแววเยียบเย็นพลางตะโกนเสียงเหี้ยม! สิ้นเสียงตะโกนพลังเซียนอมตะต้นกำเนิดก็ปะทุขึ้นควบรวมผนึกในมือขวาฉับไว คว้าปลายแส้ของโจวชู่ตงที่ฟาดมาได้อย่างง่ายดาย!!
“ไสหัวไป!”
