“งานประลองที่แดนร้างครั้งนี้ถูกจัดโดยนิกายอมตะยักษ์ใหญ่ทั้ง 3 แห่งแดนร้าง…ผู้ที่สามารถเข้าร่วมการประลองได้ต้องมีอายุไม่ถึง 100 ปี! และประเทศอมตะระดับสูงสามารถส่งคนเข้าร่วมการประลองได้ 50 คน หากเป็นประเทศอมตะระดับกลางก็ได้ 30 คน ส่วนประเทศอมตะระดับต่ำก็ได้สิทธิ์แค่ 20 คนเท่านั้น”
“ว่ากันว่า…อัจฉริยะที่สามารถแสดงผลงานได้ยอดเยี่ยมในการประลองแดนร้างครานี้ จักมีโอกาสได้เข้าร่วมกับ 3 นิกายยักษ์ใหญ่แห่งแดนร้างโดยตรง กลายเป็นศิษย์ของ 3 นิกายใหญ่!”
…
เมื่อคนผู้นี้กล่าวจบคำ โถงรวมของเหลาอาหารก็ตกอยู่ในความเงียบทันที ผ่านไปพักหนึ่งก็ไม่มีใครกล่าวอะไรออกมา
“แดนร้าง?”
“3 นิกายอมตะแห่งแดนร้าง!?”
ต้วนหลิงเทียนที่นั่งฟังเรื่องราวในห้องส่วนตัวหยีตาลง ขณะเดียวกันในหัวเขาก็เริ่มปรากฏแผนที่หนึ่งขึ้น ยังเห็นการเดินทางข้ามผ่านดินแดนกว้างใหญ่ไปเรื่อยๆ
แผนที่ๆว่าก็คือสิ่งที่เขาได้รับมาจากสกุลลู่แห่งเมืองฉีลู่ประเทศอวิ๋นเหยียน เมื่อแผนที่นี้มันมาในรูปแบบยันต์อมตะเก็บความทรงจำ เช่นนั้นเรื่องราวการเดินทางก็เสมือนเป็นส่วนหนึ่งของความทรงจำเขา
‘แผนที่นี่ครอบคลุมพื้นที่กว้างใหญ่ไพศาลนัก…ทางใต้เป็นภูมิประเทศภูเขารกร้างไร้สิ้นสุด ส่วนทางเหนือเมื่อข้ามผ่านภูมิประเทศสลับซับซ้อนร้างผู้คนไปไกลๆ จะพบเจอดินแดนรกร้าง’
