‘อย่างไรเสียประเทศอมตะเถิงหลงก็เป็นประเทศอมตะระดับสูง เช่นนั้นข้อมูลของนิกายอมตะทั้งหลายก็คงมีไม่น้อย ข้าน่าจะพอหาข้อมูลของนิกายอมตะสือหังได้บ้าง…นอกจากนี้เดี๋ยวต้องไปซื้อยันต์อมตะเก็บความทรงจำที่มีข้อมูลเรื่องนิกายอมตะยักษ์ใหญ่ทั้ง 3 ของแดนร้างนี่เสียหน่อย’
ต้วนหลิงเทียนที่ครุ่นคิดก็ได้กำหนดเป้าหมายเล็กๆในใจ
หลังจากนั้นบทสนทนาของโถงเหลาก็วนเวียนอยู่แต่กับเรื่องการประลองแดนร้าง บ้างก็คุยกันถึงเรื่องยอดฝีมือรุ่นเยาว์ที่อายุไม่ถึงร้อยปี และถกกันว่าผู้ใดจะเป็นตัวเก็ง และเก่งกาจที่สุด
แน่นอนว่าต้วนหลิงเทียนไม่ได้สนใจเรื่องราวพวกนี้เลย
“ฮ่วนเอ๋อค่อยๆกินก็ได้ไม่ต้องรีบ…ถ้าหมดแล้วเดี๋ยวข้าสั่งมาเพิ่มให้เจ้า…”
ต้วนหลิงเทียนหันกลับมาสนใจฮ่วนเอ๋อที่กำลังจัดการอาหารบนโต๊ะด้วยความเร็วปานพายุอีกครั้ง จึงทันได้เห็นภาพนางกำลังเอามือทุบอกเบาๆคล้ายมีอะไรติดขัด
ส่วนด้านข้างตอนนี้ก็ปรากฏจานเปล่าวางซ้อนเรียงเป็นชั้นราวตึก!
“อือ…งั่มๆ”
ได้ยินคำของต้วนหลิงเทียน ฮ่วนเอ๋อก็พยักหน้างึกๆก่อนจะหยิบเนื้อชิ้นใหญ่มากินต่ออย่างมีความสุข ไม่ได้แลดูจะสนใจอะไรที่ต้วนหลิงเทียนพูดแม้แต่น้อย
“เดี๋ยวข้าสั่งของหวานมาให้…”
ต้วนหลิงเทียนส่ายหัวไปมาด้วยรอยยิ้ม
หลังจากนั้นอีกสักพักเมื่อฮ่วนเอ๋อรับประทานอาหารบนโต๊ะใกล้จะหมดแล้ว ต้วนหลิงเทียนก็เรียกเสี่ยวเอ้อให้เอาของหวานมาอีก 2 ชุด
