และหลังจากที่ฮ่วนเอ๋อรับประทานของหวาน 2 ชุดที่ต้วนหลิงเทียนสั่งมาภายหลังจนหมดแล้ว นางก็ยกมือขึ้นปาดเช็ดปากที่มันแผลบ ก่อนที่จะลูบท้องตัวเองเบาๆ สีหน้าแลดูพึงพอใจไม่น้อย “เอาล่ะพอเท่านี้ก่อน มารดาเคยบอกไว้ยามเช้าสมควรรับประทานให้อิ่มท้องเพียง 6 ส่วน…ค่อยเก็บไว้รับประทานมือเที่ยงกับมือเย็นต่อก็ได้…”
“อิ่มท้องเพียง 6 ส่วน?”
ได้ยินคำของฮ่วนเอ๋อมุมปากต้วนหลิงเทียนก็กระตุกขึ้นมาตงิดๆ
หากเขาไม่ทราบมาก่อนแต่แรก ว่าในร่างฮ่วนเอ๋อมีสายเลือดสัตว์อมตะไหลเวียนอยู่ครึ่งหนึ่งล่ะก็ เขาคงคิดว่านางเป็นสัตว์ประหลาดจริงๆ
หลังจากชำระเงินแล้ว ต้วนหลิงเทียนก็พาฮ่วนเอ๋อที่ได้สวมผ้าปิดปากและหมวกงอบคลุมหน้าเรียบร้อยออกจากเหลาอาหารไป และในขณะที่เดินออกจากเหลา เขาก็เห็นเสี่ยวเอ้อที่กำลังมองมาที่เขาด้วยสายตาราวกับกำลังมองอสูรกาย…
เห็นสายตาดังกล่าวของเสี่ยวเอ้อ เขาอยากจะหันกลับไปบอกอีกฝ่ายเหลือเกิน…ว่าที่สั่งมาทั้งหมดเมื่อครู่เขาไม่ได้กินสักคำ! ทั้งหมดเป็นฮ่วนเอ๋อสวาปามลงไปแต่เพียงผู้เดียว…!!
ฮู่มมม!!
ตึง! ตึง!
…
ในขณะที่ต้วนหลิงเทียนกับฮ่วนเอ๋อกำลังเดินอยู่บนถนนเพื่อหาที่พัก เขาก็ได้ยินเสียงคำรามดุร้ายหนึ่ง จากนั้นก็มีดังสนั่นปานแผนดินไหวดังขึ้นจากถนนเบื้องหน้าไกลๆ
ครู่ต่อมา ต้วนหลิงเทียนจึงได้พบว่า
