ถึงแม้ฮ่วนเอ๋อจะไม่รู้เรื่องความรู้สึกอะไร แต่ในเมื่อนางร่วมเดินทางมากับต้วนหลิงเทียนโดยตลอด และพอได้พึ่งพาอาศัยต้วนหลิงเทียน ในใจนางก็รู้สึกบังเกิดความเป็นเจ้าของขึ้นมา และไม่อยากแบ่งต้วนหลิงเทียนให้ผู้หญิงคนอื่น
ถึงแม้อีกฝ่ายจะแค่มองก็ตาม
“ฮ่วนเอ๋ออย่าดื้อ…ถ้าฮ่วนเอ๋อดื้อไม่เชื่อฟัง พี่หลิงเทียนจะไม่ช่วยเจ้าตามหาแม่แล้ว”
ต้วนหลิงเทียนกล่าวเสียงดุ
ล้อกันเล่นหรือไร!
รูปโฉมขอฮ่วนเอ๋อมีเสน่ห์ดึงดูดเภทภัยขนาดไหน เขาเจอมากับตัว กระทั่งมีผ้าปิดหน้าไว้ครึ่งหนึ่งหนอนแมลงทั้งหลายยังมารุมตอมกันให้ควั่ก
เพื่อเลี่ยงปัญหาไร้สาระ เขาเลยให้ฮ่วนเอ๋อทั้งสวมงอบทั้งผ้าปิดใบหน้าเอาไว้แบบนี้ และความจริงก็เผยให้เห็นโทนโท่ว่ามันได้ผล! ตอนนี้ฮ่วนเอ๋อไม่ได้เป็นจุดสนใจของคนอื่นอีกต่อไป…
เห็นแบบนี้ไหนเลยเขาจะยอมให้ฮ่วนเอ๋อถอดหมวก!
จะถอดแล้วหาเรื่องไปทำเพื่อ?!
นอกจากนั้นต้วนหลิงเทียนยังรู้สึกแปลกๆ
ไม่ใช่ว่าฮ่วนเอ๋อก็ใส่งอบนี่มาตลอดการเดินทางแล้วหรือไง ก่อนหน้าไม่เห็นนางจะบ่นอะไร ไฉนพอเข้าเมืองหลวงของประเทศเถิงหลงมาได้สักพัก นางกลับงอแงจะถอดเสียแล้วเล่า?
อนิจจาให้หลับ ต้วนหลิงเทียนยังไม่อาจฝันถึง
สาเหตุที่ฮ่วนเอ๋องอแงเรื่องนี้ขึ้นมา ทั้งหมดเพราะไม่อยากให้ผู้หญิงพวกนั้นสนใจต้วนหลิงเทียน
กล่าวอย่างตรงไปตรงมาก็คือ
ฮ่วนเอ๋อหึง!
“พี่หลิงเทียนรังแกฮ่วนเอ๋อ…”
