หลังจากนั้น ภายสายตาของทุกคนที่หันมาให้ความสนใจ บรรพบุรุษตระกูลลู่ก็กล่าวออกมาต่อว่า “พวกเจ้าลองคิดดู…ทั้งคู่ฆ่าคนของตระกูลลู่พวกเราก่อน จากนั้นจึงตามคนของตระกูลฉีไปเยือนตระกูลฉี…เช่นนั้นข้าดูแล้ว ก็เป็นไปไม่ได้เลยที่คนตระกูลฉีจะไม่ตรวจสอบพวกมัน…”
“เมื่อพวกตระกูลฉีสามารถตรวจพบความไม่ธรรมดาของทั้งคู่ได้ เช่นนั้นอย่างไรก็ต้องต้อนรับทั้งคู่ดั่งแขกผู้มีเกียรติสูงสุดเป็นแน่! และตอนนั้นตระกูลลู่ของพวกเราที่หอบความแค้นไปคิดหาความจากอีกฝ่าย ก็สมควรเป็นผีโง่งมที่ตกตายอย่างไม่รู้เรื่องราวด้วยซ้ำ…”
“ถึงตอนนั้น ตระกูลฉีก็คงได้ครองเมืองฉีลู่แทน…”
“แต่ปัญหาก็คือ…ก่อนที่พวกเราจะไปถึงตระกูลฉี ทั้งคู่กลับลงมือเข่นฆ่าต้าหลัวจินเซียนขั้นสวรรค์ทั้ง 2 ของตระกูลฉีทิ้งไปเสียอย่างนั้น! หรือพวกสกุลฉีนั่นจักมีตาแต่ไร้แวว ไปสร้างความขุ่นเขืองอันใดให้ทั้งคู่จึงต้องตาย?”
“ข้ายิ่งคิดเท่าไหร่ ก็รู้สึกว่าเรื่องนี้สมควรมีลับลมคมในอันใดบางอย่าง…เรื่องราวอาจมิได้ง่ายดายอย่างที่ตาเห็น เพราะอย่างไรเสีย ทั้ง 2 คนนั่นของตระกูลฉีก็ห่างไกลจากคำว่าตัวโง่งมทำอะไรวู่วาม…”
ยิ่งพูดเรื่องนี้ออกมาเท่าไหร่ บรรพบุรุษตระกูลลู่ก็ยิ่งสงสัย ด้วยไม่อาจทำความเข้าใจได้
