และวาจาดังกล่าวลู่เฉียนไม่ได้พูดออกมาเพราะหวาดกลัวพลังของต้วนหลิงเทียนกับฮ่วนเอ๋ออีกต่อไป
หากมันล่วงรู้แต่แรกว่า…สามารถแลกสิทธิ์ครอบครองเมืองเพียงหนึ่งเดียวกับการเสียสละลูกชายล่ะก็…
มันจะฆ่าลูกชายของมันด้วยน้ำมือตัวเอง!
ในสายตาของมันนั้น
ลูกชายตายตกไปแค่คนเดียว จะมีใหม่เมื่อไหร่ก็ได้…อย่างไรเสียมันก็มีชีวิตอมตะ!
แต่โอกาสฮุบกลืนเมืองฉีลู่เช่นนี้หากพลาดไปแล้วก็คงต้องพลาดเลย เพราะโอกาสดีๆเช่นนี้เป็นไปได้สูงว่าจะไม่มีปรากฏขึ้นอีก…
มันย่อมให้ความสำคับเรื่องนี้มาก เพราะนี่คือการต่อสู้ช่วงชิงมาหลายพันปีแล้ว…
ได้ยินคำของลู่เฉียน ต้วนหลิงเทียนถึงกับหมดคำจะพูด จากนั้นเขาก็คร้านจะสนใจเรื่องราวไร้สาระนี้ต่อไป เพราะคิดว่าไร้จำเป็น…
เห็นได้ชัดว่าในสายตาของลู่เฉียน ผลประโยชน์ของตระกูลอยู่เหนือสิ่งอื่นใด
“ทว่าคราวนี้ข้าฆ่าต้าหลัวจินเซียนขั้นสวรรค์ทั้ง 2 ของตระกูลฉี จนสร้างโอกาสงามๆให้ตระกูลลู่ของเจ้าขึ้นมารวมอำนาจเบ็ดเสร็จได้…ตระกูลลู่เจ้าไม่คิดว่าต้องตอบแทนอะไรข้าหน่อยหรือ?”
ต้วนหลิงเทียนหยีตากล่าว
“แน่นอน! ต้องตอบแทนใต้เท้าเป็นธรรมชาติ!!”
ลู่เฉียนกล่าวตอบ จากนั้นก็หันไปมองบิดาอดีตผู้นำตระกูล และบรรพบุรุษตระกูลลู่
“ใต้เท้า มิทราบว่าท่านต้องการอันใด? ตราบใดที่ยังอยู่ภายใต้ขอบเขตอำนาจของตระกูลลู่พวกเราสามารถกระทำได้…ตระกูลลู่เราจะพยายามทำให้ดีที่สุดเพื่อใต้เท้า”
