บรรพบุรุษตระกูลลู่ มองกล่าวกับต้วนหลิงเทียนด้วยความจริงจัง
“อย่างแรกเลย ข้าอยากได้แผนที่ๆครอบคลุมอาณาบริเวณกว้างใหญ่ที่สุดเท่าที่ตระกูลลู่เจ้าจะหามาได้…และแผนที่ๆว่าต้องมีรายละเอียดมากพอ”
ต้วนหลิงเทียนกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงเฉยเมย
แผ่นที่ๆว่านั้น ตระกูลฉีสมควรตระเตรียมมาให้เขาแล้ว ทว่าไม่ทราบตอนนี้อยู่ส่วนไหนของแหวน เขาคร้านจะเสียเวลาหามัน…
“นี่เป็นเรื่องเล็กน้อยนัก!”
บรรพบุรุษตระกูลลู่เดิมทีก็หวาดกลัวว่าต้วนหลิงเทียนจะเอ่ยคำขอพิสดารสุดที่พวกมันจะทานทน แต่พอได้ยินคำขอดังกล่าว พวกมันก็พอได้ระบายลมหายใจออกมาอย่างโล่งอกทันที
“ใต้เท้า มิทราบใต้เท้ายังต้องการสิ่งใดอีกหรือไม่?”
บรรพบุรุษตระกูลลู่กล่าวถามสืบต่อ
“อืม ยังมีอีกเรื่อง…”
ต้วนหลิงเทียนพยักหน้า จากนั้นก็กวาดตามองไปยังคนขอสกุลลู่ที่คุกเข่าบนลานน้ำแข็งหน้าสลอน ค่อยกล่าวว่า “พวกเรากำลังจะจากไปในอีก 3 วัน…เช่นนั้นหลังจากนี้อีก 3 วัน พวกเราต้องการเห็นหินอมตะระดับสูงล้านก้อน…”
หินอมตะระดับสูงล้านก้อน
เมื่อต้วนหลิงเทียนเอ่ยประโยคนี้ออกมา สีหน้าของคนตระกูลลู่ไม่เว้นบรรพบุรุษก็เปลี่ยนสีไปทันที
“ใต้เท้า…”
