บังเกิดเป็นหมอกโลหิต 5 กลุ่มค่อยๆร่วงตกลงมาแต้มพื้นโถงรับแขกสกุลฉีให้กลายเป็นสีแดงฉาน…
การลงมือครั้งนี้ของต้วนหลิงเทียน เข่นฆ่าคนสกุลฉีทั้ง 5 ไปพร้อมๆกัน!
“อ่าว?”
อยู่ๆต้วนหลิงเทียนก็ระเบิดพลังสังหารคนสกุลฉีทั้ง 5 แบบนี้ ฮ่วนเอ๋อที่นั่งอยู่ข้างๆก็อดเอียงคอถามไถ่ด้วยความงุนงงออกมาไม่ได้ว่า “ต้วนหลิงเทียน…ไฉนเจ้าฆ่าพวกมันเล่า? เจ้าไม่ได้บอกฮ่วนเอ๋อไว้ก่อนหน้านี้หรอกหรือ…ว่าพวกเราต้องมีอารยะ หากพวกมันไม่หาเรื่องพวกเรา พวกเราก็ไม่ควรฆ่าพวกมันทิ้งแค่รีดไถเอาหินอมตะมาก็พอ?”
“แล้วทำไม…”
ฮ่วนเอ๋อไม่ได้สนใจฉากนองเลือดและความตายของคนสกุลฉีแม้แต่น้อย ที่นางสงสัยก็มีแต่…
การลงมือกะทันหันของต้วนหลิงเทียนนั้น มันย้อนแย้งกับคำที่ต้วนหลิงเทียนกล่าวสอนนางก่อนหน้า
“ฮ่วนเอ๋อพูดถูกแล้ว”
หลังฆ่าคนสกุลฉีจดหมดแล้ว ต้วนหลิงเทียนก็หันไปยิ้มกล่าวกับฮ่วนเอ๋อว่า “ตอนนี้ที่ข้าฆ่าพวกมันทิ้ง ไม่ใช่เพราะพวกมันหาเรื่องเราก่อน…แต่เพราะพวกมันเห็นแล้วว่าเจ้ามี ผลึกเทพ ในครอบครอง…”
“และหากเรื่องที่ฮ่วนเอ๋อมีผลึกเทพเผยแพร่ออกไป…ข้ากับฮ่วนเอ๋อไม่พ้นต้องถูกผู้คนไล่เข่นฆ่า เพื่อแย่งชิงผลึกเทพในมือฮ่วนเอ๋อแน่”
กล่าวถึงประโยคท้าย สีหน้าท่าทีต้วนหลิงเทียนก็เผยความขึงขังจริงจังนัก
คนไม่ผิด ผิดที่ครอบครองหยก!
หลังจากผ่านมาสองชีวิต ต้วนหลิงเทียนย่อมรู้เรื่องพวกนี้ดี
