อย่างไรก็ตาม ต้วนหลิงเทียนทันได้เห็นบางสิ่งในนั้น มองไปแล้วก็คล้ายๆกับเพชรในโลกเก่าของเขา แต่ดูแล้วสมควรเป็นผลึกแก้ววิเศษอะไรบางอย่าง…
นั่นก็เป็นธรรมดา เพราะเพชรในโลกเก่าของเขามันไม่มีพลังวิญญาณฟ้าดิน
ต้วนหลิงเทียนที่ย้อนกลับไปโลกเก่ามาแล้ว ย่อมรู้เรื่องนี้เป็นธรรมดา
เช่นนั้นผลึกแก้วอะไรสักอย่างที่ดูเหมือนเพชรในจี้ห้อยคอของฮ่วนเอ๋อนั้น แก่นแท้ของมันย่อมต่างจากเพชรที่เขารู้จักอย่างสิ้นเชิง ยังต่างกันยิ่งกว่าฟ้ากับดิน!
“ผลึกอมตะ…นั่นคือผลึกอมตะ!!”
บรรพบุรุษตระกูลฉีที่กำลังดูดซัพลังวิญญาณฟ้าดินในโถงรับแขกอย่างหิวกระหาย ได้ลืมตาเงยหน้าขึ้นมาหลังจากที่พลังวิญญาณฟ้าดินในโถงรับแขกเริ่มเบาบางลง
และเมื่อมันมองไปยังจี้ห้อยคอของฮ่วนเอ๋ออีกครั้ง ในแววตาก็ฉายให้เห็นถึงความโลภอันไร้สิ้นสุด!
“หึ!”
จนเมื่อต้วนหลิงเทียนพ่นลมสบถออกมาเสียงเย็น บรรพบุรุษตระกูลฉีค่อยดีงสติกับมาได้ หน้ามันเปลี่ยนสีไปทันที เร่งละสายตาออกมาในฉับพลัน
ส่วนอีก 4 คนขอสุลฉีที่ยังคุกเข่าอยู่บนพื้น ก็กลัวจนไม่กล้าจะเอ่ยคำใดออกมา
เพราะพวกมันยังคงจดจำได้…
ว่าผลึกอมตะนั่น ผู้เป็นเจ้าของก็เป็นถึง ยอดเซียนอมตะ!
“เจ้าบอกว่ามันคือผลึกอมตะงั้นเหรอ…แต่เท่าที่ข้ารู้มาต่อให้เป็นผลึกอมตะระดับสูงสุด ก็ยังไม่มีพลังเกินจริงขนาดนี้ไม่ใช่รึไง?”
ต้วนหลิงเทียนจี้ถามบรรพบุรุษสกุลฉีเสียงเข้ม แววตายังเผยประกายเยียบเย็น
