พอตระหนักได้ถึงจุดนี้ต้วนหลิงเทียนก็รู้สึกเสมือนตัวเองยังเป็นแค่กบน้อยก้นบ่อ
และเขาก็ตระหนักได้ว่าขีดจำกัดที่เขาพึ่งคิดถึงเมื่อครู่ มันเป็นขีดจำกัดของคนที่ใช้เคล็ดวิชาบ่มเพาะระดับเหลืองเท่านั้น…
‘นอกจากนั้นนี่มันก็แค่ไอพลังวิญญาณฟ้าดินที่ล้นออกมาจากบางสิ่งในจี้ห้อยคอของฮ่วนเอ๋อเท่านั้น ทว่าแค่ไอพลังส่วนเกินที่ล้นออกมากลับสามารถเติมเต็มโถงรับแขกที่กว้างใหญ่ของตระกูลฉีได้ในพริบตา…แล้วถ้าฮ่วนเอ๋อถือดูดซับพลังจากมันโดยตรงเล่า…’
คิดถึงจุดนี้ต้วนหลิงเทียนก็ไม่กล้าคิดอีกต่อไป…
ถึงแม้ฮ่วนเอ๋อในฐานะที่เป็นถึงยอดเซียนอมตะ จะมีเคล็ดวิชาบ่มเพาะระดับสวรรค์ ทว่าการดูดซับพลังวิญญาณฟ้าดินจากของสิ่งนั้นโดยตรง ก็น่าจะเกินขีดจำกัดพลังวิญญาณฟ้าดินที่นางจะดูดซับได้แล้วใช่ไหม?
“ฮ่วนเอ๋อ ปิดเถอะ”
เมื่อต้วนหลิงเทียนเอ่ยขึ้น ฮ่วนเอ๋อก็ปิดกล่องเล็กๆอันเป็นจี้ห้อยคอของนางทันที เมื่อไร้ซึ่งแหล่งกำเนิดพลังวิญญาณฟ้าดินแล้ว ไอพลังวิญญาณฟ้าดินอันหนาแน่นและมหาศาลในโถงรับแขก ก็ไม่ได้รับการเติมเต็มอีกต่อไป
ด้วยเหตุนี้หลังผ่านไปสักพักไอพลังวิญญาณฟ้าดินอันมหาศาลทั้งหนาแน่นเหล่านี้ ก็จะแพร่ออกไปนอกห้องโถงจนบางเบาลงเรื่อยๆ และกลับสู่ระดับเดิมในที่สุด…
ถึงแม้ฮ่วนเอ๋อจะปิดกล่องเล็กๆไปแล้ว
