“ดูเหมือนจะเป็นเช่นนั้น…และไม่ได้ช่วยธรรมดาๆแม่เอ๊ย…เช่นนี้เรียกว่ามาตายแทน!”
…
นึกถึงฉากเรื่องราวก่อนหน้าที่จะบังเกิดฉากเลือดสาด ผู้คนบนถนนอดไม่ได้ที่จะหันไปมองนายน้อยรองสกุลฉี ฉีโหยว ด้วยสายตาซับซ้อน หลายคนก็อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจออกมา
“คุณชายท่านนี้ เป็นข้ามีตาหามีแววไม่ เมื่อครู่เป็นข้าเสียมารยาทกับคุณชายแล้วจริงๆ ข้าต้องขอภัยต่อพวกท่านด้วย หวังว่าคุณชายจะไม่ถือสา”
หลังสติฉีโหยวกลับมาอยู่กับร่องกับรอย สีหน้ามันก็ค่อยๆหวนคืนสู่ความสงบ จากนั้นก็ประสานมือโค้งคารวะ กล่าวคำขอขมาลาโทษต้วนหลิงเทียน ราวกับอยากเลิกแล้วต่อกันเพียงเท่านี้
ชายชราทั้ง 2 ด้านหลังก็ป้องมือโค้งคารวะเช่นกัน
หากต้วนหลิงเทียนแค่ลงมือเข่นฆ่าลู่เหวินปินคนเดียว พวกมันจะไม่ทำอะไรแบบนี้เลย
อย่างไรก็ตามต้วนหลิงเทียนได้เข่นฆ่าลู่หนันที่พลังฝีมือทัดเทียมกับพวกมันได้อย่างง่ายดาย ทำให้พวกมันทราบดี…ว่าพลังฝีมือต้วนหลิงเทียนอยู่เหนือพวกมันนัก!
ด้วยเหตุนี้ไหนเลยพวกมันจะกล้าหืออือต่อหน้าต้วนหลิงเทียนอีก!
“เจ้าอาศัยข้าต่างมือปืน…แต่ตอนนี้แค่ขอโทษไม่กี่คำ แล้วคิดว่าจะจบเรื่องได้รึไง?”
ต้วนหลิงเทียนหันกลับมาหรี่ตามองฉีโหยว พลางกล่าวด้วยน้ำเสียงเฉยเมย
“แล้ว…คุณชายท่าน…ต้องการอันใด?”
ฉีโหยวที่ก้มหัวอยู่ กล่าวถามออกมาด้วยน้ำเสียงเป็นกังวล
