บางทีชายหนุ่มชุดม่วงนั่นอาจไม่ได้พูดลอยๆ แต่เป็นไปได้ว่าอีกฝ่ายมีพลังอำนาจกล้าแข็งจริงๆ ถึงขั้นไม่กลัวตระกูลฉีเบื้องหลังมัน เลยกล้าพูดแบบนั้นกับมัน
ดังนั้นตอนนี้มันจึงคิดยืมมีดฆ่าคน อาศัยลู่เหวินปินสมองกล้ามเนื้อนี่ ไปทดสอบชายหนุ่มชุดม่วงแทน!
“หน้าเจ้าเถอะอุบาทว์! อย่างข้านายน้อยหรือจะไม่มีปัญญาทำได้?”
ได้ยินคำต่อว่าทั้งเย้ยหยันของฉีโหยว ลู่เหวินปินก็มีโมโหเช่นกัน “เจ้าคิดว่าข้าจะใช้การไม่ได้เยี่ยงเจ้าจริงๆหรือไอ้หน้าขาว…ข้าลู่เหวินปินจะให้เจ้าดูกับตา ว่าไม่เพียงข้าจะถอดผ้าปิดหน้าของนางได้ ยังจะทำได้ง่ายดายเพียงใด! ถึงตอนนั้นไอ้หน้าขาวฉีโหยวเจ้า ก็อย่าได้สะเออะมาเห่าหอนต่อหน้าข้าลู่เหวินปินอีก!!”
“ลู่หนัน ไปฆ่าชายหนุ่มผู้นั้นแล้วจับสตรีมาที่นี่ นายน้อยผู้นี้อยากถอดผ้าปิดหน้านางกับมือ แล้วเรามาชมดูกันว่านางงดงามเพียงใด…หากนางสะสวยถูกใจ ข้าจะหิ้วนางกลับไปเล่นแก้ขัดที่ตระกูลลู่ของพวกเราสักสองสามคืน”
แทบจะทันทีที่ลู่เหวินปินกล่าวจบคำ
ชายวัยกลางคนที่มีหนวดเคราแลดูดุร้ายไม่ต่าง นาม ลู่หนัน ก็คิดลงมือตามคำสั่งลู่เหวินปินทันที
“หาที่ตาย!”
เสียงตะโกนอันเย็นชาหนึ่งดังขึ้นประหนึ่งฟ้าถล่มแผ่นดินสะเทือน พาลให้ใจลู่หนันที่คิดลงมือสะท้านสั่นไปไม่น้อย และอย่าว่าแต่รับมือใดๆได้ทัน มันไม่ทันได้ตอบสนองสิ่งใดด้วยซ้ำ!
