ต้วนหลิงเทียนย่อมสัมผัสได้ถึงอาการติดเขาแจของฮ่วนเอ๋อ
อย่างไรก็ตามเขาไม่ได้สนใจอะไร
เพราะเขารู้ดีว่าทั้งหมดเป็นเพราะฮ่วนเอ๋อไม่รู้จักใคร ทั้งไม่รู้เรื่องราวในโลกมากพอ พออยู่ด้านนอกไปสักพัก สุดท้ายก็คงรู้ถึงความแตกต่างระหว่างหญิงชายเอง จากนั้นก็คงไม่มาติดเขาแจแบบนี้อีกแล้ว
ไม่กี่วันต่อมา ต้วนหลิงเทียนก็เห็นเมืองหนึ่งไกลๆ
หังจากเข้าเมืองมาแล้ว สิ่งแรกที่ต้วนหลิงเทียนทำก็คือการไปซื้อผ้าปิดหน้าให้ฮ่วนเอ๋อ ยังเป็นผ้าปิดหน้าแบบทึบแสงที่ปกปิดรูปโฉมอันงดงามไร้ตำหนิของฮ่วนเอ่อได้มิดชิด กันไม่ให้ความงามของนางชักนำเภทภัยมาได้อีก
อย่างไรก็ตาม ต่อให้ฮ่วนเอ๋อสวมผ้าคลุมหน้าแล้ว แต่ไม่ว่าจะไปที่ไหนก็ยังคงดึงดูดความสนใจของผู้ชายอยู่ดี
กระทั่งผู้หญิงเองก็มีหลายคนที่อดเหลียวหลังกลับมามองฮ่วนเอ๋อไม่ได้
ฮ่วนเอ๋อก็ติดตามอยู่ข้างกายต้วนหลิงเทียนไม่ห่าง เมื่อเห็นผู้คนมากมายรอบๆ นางก็ไม่ได้แสดงท่าทางไร้เดียงสาราเด็กน้อยอีก หากแต่เย็นชาไม่สนใจอะไร ให้ผู้คนรู้สึกเสมือนถูกนางผลักไสไปหลายพันลี้
ด้วยชุดคลุมสีขาวของฮ่วนเอ๋อ กับท่าทางเย็นชานั่น ยังให้ความรู้สึกศักดิ์สิทธิ์จนผู้คนไม่กล้าตอแยด้วย
“สตรีนางนั้นแม้จะสวมผ้าปิดหน้าเอาไว้…หากแต่ลักษณะท่าทางของนาง รูปร่างนั่น ดวงตาที่ทำให้ข้ารู้สึกเหมือนอยู่ท่ามกลางสารทฤดูนั่น ข้ามั่นใจว่าใต้ผ้าปิดหน้าของนาง ต้องมีรูปโฉมอันเลิศล้ำเป็นแน่!!”
