ด้านหลังชายหนุ่มรูปงามคนนี้ ยังมีชายชราติดสอยห้อยตามมาด้วยสองคน แม้สารรูปจะแลไม่ต่างอะไรจากผู้ชราธรรมดาๆ แต่ต้วนหลิงเทียนบอกได้ทันทีว่าพวกมันไม่ธรรมดา
อย่างน้อยๆก็ไม่อ่อนด้อยไปกว่าชายชราทั้ง 2 ที่ติดตามคุ้มกันหนานกงลี่ที่ตายคามือฮ่วนเอ๋อเท่าไหร่
“สหายทั้ง 2 ดูเหมือนจะไม่ใช่คนเมืองนี้ใช่หรือไม่?”
มุมปากชายหนุ่มในชุดบัณฑิตยกยิ้มขึ้นกว่าเดิม ขณะมองถามต้วนหลิงเทียนกับฮ่วนเอ๋อ
อย่างไรก็ตามสายตาของมันดูจะให้ความสนใจกับฮ่วนเอ๋อมากกว่า
“แล้วไง?”
ต้วนหลิงเทียนมองถามอีกฝ่ายด้วยท่าทางเฉยเมย
“คุณชายท่านนี้…”
เมื่อเห็นว่าฮ่วนเอ๋อมักจะคอยหลบอยู่ข้างๆต้วนหลิงเทียนด้วยท่าทางสนิทสนม สองตาของชายหนุ่มรูปงามก็ฉายแววอิจฉาไม่น้อย หากแต่มันก็หันไปมองถามต้วนหลิงเทียนด้วยรอยยิ้มมั่นใจว่า
“ข้าอยากให้สหายหญิงข้างท่านช่วยลดผ้าปิดหน้านั่นลงหน่อย…แน่นอนว่าข้าไม่ร้องขอเปล่าๆ”
“ตราบใดที่สหายหญิงของท่านยินดีลดผ้าปิดหน้าลง ให้ข้าได้ยลโฉมนางสักครา ข้ายินดีมอบหินอมตะระดับสูง 10,000 ก้อนให้พวกท่านแต่ละคนเป็นการตอบแทน”
ชายหนุ่มรูปงามกล่าวจบก็ฉีกยิ้มมั่นใจ
