“เจ้าจะเข้าใจแบบนั้นก็ได้…ยังไงก็แล้วแต่ รีบใส่ผ้าปิดหน้าเถอะ”
ต้วนหลิงเทียนได้แต่ตอบกลับไปอย่างจนปัญญา
“ก็ได้ หากต้วนหลิงเทียนไม่อยากให้ใครเห็นหน้าฮ่วนเอ๋อ ถ้างั้นฮ่วนเอ๋อใส่ผ้าคลุมหน้าเพื่อไม่ให้ใครเห็นหน้าก็ได้…จากนี้ไปหน้าตาของฮ่วนเอ๋อจะให้ต้วนหลิงเทียนดูได้คนเดียวดีหรือไม่? อืม…ยกเว้นท่านแม่จากนี้ไปให้ต้วนหลิงเทียนดูได้คนเดียว”
ขณะกล่าวถึงจุดนี้ฮ่วนเอ๋อก็ยกมือขึ้น ทันใดนั้นปรากฏพลังเซียนอมตะอันเต็มไปด้วยไอเย็นเยียบกำจายออกมา จากนั้นพวกมันก็ควบรวมก่อเกิดผ้าสีขาวขึ้นปกปิดใบหน้าของนางเอาไว้ เข้ากับชุดที่นางสวมใส่พอดี…
ได้ยินวาจาคลุมเครือชวนให้คิดไปไกลของฮ่วนเอ๋อ ต้วนหลิงเทียนรู้สึกใบหน้าร้อนผ่าวเล็กน้อย
อย่างไรก็ตาม พอได้เห็นแววตาใสซื่อบริสุทธิ์ของฮ่วนเอ๋อ เขาก็รู้ได้ทันทีว่าฮ่วนเอ๋อไร้เจตนาอื่นใด
และมองจากสีหน้าใสซื่อของฮ่วนเอ๋อแล้ว เห็นได้ชัดว่านางยังไม่เข้าใจเรื่องความสัมพันธ์ระหว่างชายหญิงเลย
เห็นแบบนี้ต้วนหลิงเทียนก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกโล่งใจไปเปราะหนึ่ง
“ฮ่วนเอ๋อทำได้ดีมาก”
ต้วนหลิงเทียนคลี่ยิ้มบางๆ ก่อนจะเอื้อมมือไปลูบหัวนางเบาๆ เส้นผมของนางช่างอ่อนนุ่มเนียนมือนัก อีกทั้งกระทั่งถอยมือกลับมาแล้ว ต้วนหลิงเทียนยังได้กลิ่นหอมๆฟุ้งติดมือมา…
เห็นกลิ่นหอมอันเป็นธรรมชาติของสตรี กลิ่นหอมเฉพาะตัวของฮ่วนเอ๋อ
