“อย่างไรก็ตามเดี๋ยวพอพวกเราเข้าเมืองไปแล้ว ต้องไปซื้อผ้าคลุมหน้าจริงๆมาใช้…ผ้าคลุมหน้าจากพลังมันใช้การไม่ค่อยได้สักเท่าไหร่”
ต้วนหลิงเทียนกล่าวออกมาอีกครั้ง
ม่านผ้าที่สร้างขึ้นจากการควบแน่นพลังเซียนอมตะต้นกำเนิดของฮ่วนเอ๋อนั้น หากเป็นคนที่มีพลังฝึกปรือเหนือกว่าฮ่วนเอ๋อ ก็สามารถมองผ่านมันได้ง่ายดาย
“อย่างนั้นก็ได้”
ฮ่วนเอ๋อพยักหน้ารับคำต้วนหลิงเทียนอย่างเชื่อฟัง
ทีท่าของนางตอนนี้ไม่ต่างอะไรกับดรุณีน้อยไร้เดียงสาอ่อนต่อโลก ที่ไม่ประสีประสาอะไรเลย เมื่อเทียบกับ เทพธิดาหิมะอันเย็นชา ตอนที่นางลงมือเข่นฆ่าผู้คนทั้ง 4 ไปก่อนหน้า ช่างแตกต่างกันราวกับเป็นคนละคน
ตอนนี้ต้วนหลิงเทียนอดไม่ได้ที่จะสงสัยอย่างหนัก
‘ที่แท้…นางเป็นใครกันแน่!?’
มองไปยังฮ่วนเอ๋ออีกครั้ง ในใจต้วนหลิงเทียนก็รู้สึกสับสนนัก
“ฮ่วนเอ๋อ…เจ้ารู้ไหมว่ามารดาของเจ้าเป็นใคร แล้วไปที่ใดแล้ว?”
ต้วนหลิงเทียนกล่าวถาม
“ท่านแม่มิใช่มนุษย์…นางคือสัตว์อมตะ ‘จิ้งจอกมายา’ ส่วนเรื่องที่ท่านแม่ไปที่ใด ท่านแม่ไม่ได้บอกไว้ ฮ่วนเอ๋อเลยไม่รู้…”
ขณะกล่าวถึงท้ายประโยค สีหน้าน้ำเสียงขณะพูดของฮ่วนเอ๋อก็แลดูเศร้าๆนัก
“สัตว์อมตะ?”
ได้ยินคำตอบของฮ่วนเอ๋อ ต้วนหลิงเทียนสุดอากาศเข้าลึกๆ มองถามฮ่วนเอ๋อด้วยความเหลือเชื่อว่า “ถ้างั้น…ฮ่วนเอ๋อเจ้าก็มิใช่มนุษย์เหมือนกันน่ะสิ?”
“ใช่”
