‘จากนั้นข้าก็ได้แต่บ่มเพาะพลัง ด้วยหวังว่าหากระดับพลังก้าวหน้าอาจจะออกไปได้’
เนื่องเพราะการได้พบเจอฮ่วนเอ๋ออย่างไม่ทันได้ตั้งตัว ต้วนหลิงเทียนเลยลืมไปหมดสิ้นว่าเกิดอะไรขึ้นก่อนที่เขาจะมานั่งบ่มเพาะพลังกลางอากาศ
ตอนนี้พอสติสตังกลับมาแจ่มใสแล้ว เขาก็นึกถึงเรื่องราวก่อนหน้าได้ออกเป็นธรรมดา
‘หรือว่า…นี่จะเป็นภาพลวงตาเหมือนกัน?’
‘สตรีนามฮ่วนเอ๋อนางนี้ก็ด้วย…เป็นแค่ภาพมายาในพื้นที่ลวงตาเหมือนกันรึเปล่า?’
คิดถึงจุดนี้ ต้วนหลิงเทียนก็ยื่นมือออกไป หมายจะลองแตะสตรีอันมีรูปโฉมงดงามไร้ที่ตินามฮ่วนเอ๋อดู ว่าที่แท้นี่ผีหรือคน
จนเมื่อมือเขาได้สัมผัสถึงความอ่อนนุ่มหากแต่แฝงแรงดีดสะท้อนหนึ่ง จากขุนเขาน้อยๆของร่างเบื้องหน้า ต้วนหลิงเทียนก็สะท้านไปราวถูกไฟช็อต ในใจลอบร่ำร้อง ‘ฉิบหาย’ เบาๆ เพราะตระหนักได้แล้วว่านางไม่ใช่ภาพลงตา
“เอ่อ…ขอโทษทีฮ่วนเอ๋อ”
ในขณะที่ชักมือกลับฉับไวปานฟ้าผ่า ต้วนหลิงเทียนที่รู้สึกงงานเข้า เร่งกล่าวคำขอโทษออกไปอย่างร้อนรน ในใจยังบังเกิดความหวั่นหวาดไม่น้อย!
โฉมงามไร้คู่เปรียบนางนี้ คงไม่ลงมือฆ่าเขาเพราะเขาไปแตะหน้าอกของนางหรอกนะ?
