ถึงแม้ไม่ทราบว่าโฉมงามไร้เทียมทานนามฮ่วนเอ๋อเบื้องหน้ามีพลังฝึกปรืออยู่ในขอบเขตขีดขั้นอันใด แต่ต้วนหลิงเทียนรู้สึกได้ชัดเจนว่าพลังของนางไม่ควรอ่อนด้อยไปกว่าเขา และในเมื่อนางสามารถใช้ชีวิตอยู่ในพื้นที่ลวงตาที่กักขังเขาได้แบบนี้ นางต้องไม่ธรรมดาแน่…
‘นางบอกว่า นางรออยู่ที่นี่มานานหลังจากที่ท่านแม่จากไป…หมายความว่าพื้นที่ลวงตาแห่งนี้อาจเป็นมารดาของนางสร้างทิ้งเอาไว้…’
ต้วนหลิงเทียนลอบคาดเดา
“หือ?”
ฮ่วนเอ๋อที่มองจ้องต้วนหลิงเทียนด้วยความคึกคัก พอเห็นต้วนหลิงเทียนเอื้อมมือมาแตะหน้าอกนาง จากนั้นก็หดมือกลับไปราวสายฟ้า นางก็เลียนแบบด้วยการเอื้อมมือออกไปจิ้มหน้าอกต้วนหลิงเทียนดูบ้าง
“เอ๋? ไฉนตรงนี้ของเจ้าแข็งเหมือนหินเลยเล่า…ข้ากดไม่เห็นจะยุบลงไปเลย”
ฮ่วนเอ๋อขมวดคิ้วเล็กน้อย จากนั้นนางก็ถอนมือที่จิ้มๆหน้าอกต้วนหลิงเทียนกลับมาจิ้มๆบนหน้าอกของตัวเอง “ของฮ่วนเอ๋อนุ่มนิ่มกว่ามาก…หรือนี่จะเป็น…ความแตกต่างระหว่างชายหญิงที่ท่านแม่บอก?”
“ผู้ชาย…ไม่เห็นจะดีเลย”
หลังจากบ่นเบาๆ ฮ่วนเอ๋อก็พุ่งมือทั้ง 2 ข้างออกมาอีกครั้ง ก่อนที่จะเริ่มลูบคลำๆหน้าอกต้วนหลิงเทียนอย่างสนุกมือ เสมือนได้ของเล่นใหม่
“ฮ่วนเอ๋อ…”
ต้วนหลิงเทียนกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก จากนั้นก็จับมือของฮ่วนเอ๋อยกออกไปจากหน้าอกเขา
