หากไม่ใช่เพราะสายตาของฮ่วนเอ๋อช่างใสกระจ่างแลดูบริสุทธิ์ราวเด็กน้อย เผยให้เห็นชัดว่านางไม่รู้เรื่องราวทางโลกจริงๆ เขาคงคิดว่านางกำลังยั่วให้เขาก่ออาชญากรรมไปแล้ว…
“ฮ่วนเอ๋อ…ก่อนหน้าเจ้าพูดถึงเรื่องออกจากที่นี่ หรือเจ้ามีวิธีออกจากที่นี่?”
ต้วนหลิงเทียนสูดอากาศเข้าลึกๆ พยายามระงับความร้อนที่พุ่งพล่านขึ้นมาบริเวณท้องน้อย ก่อนจะถามออกไป และพยายามเบือนหน้าไปทางอื่น
“ใช่”
ฮ่วนเอ๋อพยักหน้า ค่อยเอ่ยถามว่า “ต้วนหลิงเทียน…เจ้าจะพาฮ่วนเอ๋อออกไปด้วยรึเปล่า?”
ขณะกล่าวถามสองตาของฮ่วนเอ๋อก็ลุกกวาวฉายแสงจ้าออกมาอีกรอบ ทั้งในแววตาของนางตอนนี้ก็เต็มไปด้วยความหวังและความตื่นเต้นนัก ราวกับเด็กน้อยที่ถูกกักบริเวณกำลังลุ้นว่าวันนี้จะได้ออกไปเที่ยวเล่นหรือไม่
“ลำพังตัวข้าเองยังไม่มีวิธีจะออกไปจากที่นี่เลย…แล้วข้าจะพาเจ้าออกไปได้ยังไง…”
ต้วนหลิงเทียนคลี่ยิ้มขื่นขม
“ทำไมจะออกไปไม่ได้ล่ะ?”
ฮ่วนเฮ่อกล่าวถามด้วยความงุนงง
“หืม?”
ได้ยินคำถามคล้ายไม่เข้าใจของฮ่วนเอ๋อ ต้วนหลิงเทียนก็แผ่สำนึกเทวะออกไปโดยไม่รู้ตัว จากนั้นเขาค่อยพบว่าที่แท้ซากปรักหักพังใต้เท้าของเขามีอยู่จริง ไม่ใช่แค่ภาพลวงตา
“นี่มัน…เกิดอะไรขึ้น?”
ต้วนหลิงเทีนเผยสีหน้าตกตะลึง กล่าวพึมพำด้วยความงุนงง “ข้า…ไม่ได้ติดอยู่ในพื้นที่ลวงตาหรอกหรือ?”
