“อ๋อ เจ้าหมายถึงพื้นที่ลวงตาหรือ…ตั้งแต่ที่ฮ่วนเอ๋อออกมาหาเจ้า ฮ่วนเอ๋อก็ถอนพื้นที่ลวงตาออกไปแล้ว”
ได้ยินเสียงพึมพำขอต้วนหลิงเทียน ฮ่วนเอ่อก็ยื่นมาออกมาก่อนที่จะพลิกเบาๆตรงหน้าต้วนหลิงเทียน
จากนั้นก็เห็นลูกแก้วหนึ่งกลิ้งอยู่บนฝ่ามือของนาง
ลูกแก้วที่ว่าไม่ได้ใหญ่โตอะไรมากมาย อาศัยมือเล็กๆของฮ่วนเอ๋อก็กุมได้มิด หากแต่ไอสีขาวที่แผ่ออกมาเรื่อๆนั่น ช่างลี้ลับไร้ประมาณ เพียงมองต้วนหลิงเทียนก็รู้สึกเสมือนสำนึกสติกำลังจมจ่อมสู่ห้วงลึกอันไร้สิ้นสุด…
“ถอนออกไปแล้ว?”
ต้วนหลิงเทียนตกใจนัก
ต้องทราบด้วยว่าพื้นที่ลวงตานั่น เขาไม่มีปัญญาทำอะไรกับมันจริงๆ!
แต่ตอนนี้ฮ่วนเฮ่อกลับกล่าวง่ายๆว่าถอนออกไปแล้ว?
เรื่องนี้ทำให้ต้วนหลิงเทียนไร้คำจะพูดอยู่บ้าง
“ใช่ๆ”
ฮ่วนเอ๋อพยักหน้างึกๆด้วยท่าท่างไร้เดียงสาราวเด็กน้อย “พื้นที่ลวงตาที่เจ้าพูดถึง มาจากลูกแก้วมายาที่ท่านแม่ฮ่วนเอ๋อทิ้งไว้ให้…ฮ่วนเอ๋อจะปรากฏตัวให้เจ้าเห็นได้ ก็ต่อเมื่อถอนพื้นที่ลวงตาออกมาก่อน”
“แบบนี้นี่เอง”
ทันใดนั้นต้วนหลิงเทียนก็ถามฮ่วนเอ๋อออกมาต่อว่า “ฮ่วนเอ๋อ ว่าแต่ตอนนี้ด่านพลังฝึกปรือของเจ้าถึงระดับใดแล้ว?”
“ด่านพลังฝึกปรือ?”
