เย่อหยิ่งอหังการดังก้องในฟ้าดิน กิ่งก้านมากมายป่ายปัด แต่ละเส้นมิต่างจากยอดสมบัติ
กิ่งก้านเหล่านี้ทะลวงสูงสู่เมฆา ร่ายร ากวัดไกว ฉีกกระชากมวลเมฆาแหลกกระจาย
เจียงผิงอันซึ่งซ่อนตัวคลุกฝุ่นอยู่ใต้ดินมองภาพนี้ด้วยหัวใจตื่นตะลึงเกินคณานับ
กฎเกณฑ์อันลึกล ้า อัสนีอันชวนขนหัวลุก และสังขารอันแผ่หมอกขาวนั้น…
เจียงผิงอันได้เปิดหูเปิดตาแล้ว
การโจมตีส่ง ๆ ของอีกฝ่ายทรงพลังยิ่งกว่าวิชาลับที่เขาทุ่มสุดก าลังไม่รู้กี่เท่าต่อกี่เท่า
นี่หรือยอดฝีมือไร้เทียมทานของภพมนุษย์?
มีเพียงยามได้เห็นกับตา จึงได้เข้าใจว่ายอดฝีมือเหล่านี้แข็งแกร่งกันเพียงใด
แต่ขณะนี้ เจียงผิงอันร้อนรนในใจยิ่งกว่า
พู่กันพิพากษาของเขาถูกอีกฝ่ายชิงไป
หากเจ้านี่มิอาจได้เป็นเซียน ภายหลังยามเขาเติบโต เขาจะมาชิงศาสตราเซียนครึ่งขั้นคืนแน่นอน
เจียงผิงอันสะกดความตื่นตะลึงในใจ สยบพิษในกายอย่างเต็มก าลัง
เขาถูกปีศาจต้นไม้แทงท้อง พิษจากมันแทรกซึมไปทั่วตัว
แม้เสี่ยวชีจะต้านพิษได้ แต่พิษนี้มีกฎเกณฑ์ขั้นสูงเข้าพัวพันเห็นได้ชัดว่าเกินขีดจ ากัดของเสี่ยวชีจะต้านไหว
เสี่ยวชีหมดสติไปแล้วเนื่องจากดูดกลืนพิษนี้อย่างบ้าคลั่ง
ท าเช่นไรดี!
ไม่เหลือหนทางแก้แล้ว
หากเป็นเช่นนี้ต่อไป เขาตายแน่ ๆ!
ร่างนี้ค่อย ๆ หลอมละลาย เส้นผม แขนขา… ทั่วร่างของเขาคลับคล้ายจะละลายเป็นกองเนื้อเน่ายุ่ย
ยามตกตายแม้สักร่าง ร่างอื่นอีกสองก็ตายด้วย!
ยามนี้ ต่อให้มียันต์ตัวตายตัวแท
