เจียงผิงอันจ่ายพลังทั้งหมดเข้าสู่พู่กันพิพากษา แล้วตวัดมันอย่างสุดก าลัง
แสงทองเรืองโรจน์พุ่งผ่านม่านหมอก พลังมหาเต๋าอันชวนขนลุกฟาดฟันเข้าใส่เกาเฉวียน
พรวด!
โลหิตสาดกระฉูด แสงทองเสื่อมสลายในม่านหมอกอย่างรวดเร็ว
สีหน้าของเจียงผิงอันบูดเบี้ยวสุดขีด
เกาเฉวียนเร็วเกินกว่าจะสับให้ขาดทั้งตัวได้ เขาท าได้เพียงตัดแขนอีกฝ่ายข้างหนึ่ง
ยามการโจมตีพลาดเป้า เกาเฉวียนก็ไหวตัวเฉียบพลัน มือข้างที่เหลือของเขาฉวยพู่กันพิพากษา เหยียบเจียงผิงอันไว้แทบเท้า
พลังอันรุนแรงท าให้อกของเจียงผิงอันยุบตัว กระดูกแหลกโลหิตทะลัก
“ฮ่า ๆ ศาสตราเซียนครึ่งขั้น! ปรากฏว่าเป็นศาสตราเซียนครึ่งขั้น!”
เกาเฉวียนเมินแขนที่ขาดไป ใบหน้ามีเพียงความตื่นเต้นจากใจเสียงหัวเราะบ้าคลั่งดังสะท้อนในหมอกขาว
อย่าว่าแต่ศาสตราเซียนครึ่งขั้นเลย ต่อให้เป็นยอดสมบัติ ก็ไม่ใช่สิ่งที่ผู้ฝึกตนไร้สังกัดเช่นเขาจะมีได้
ข่าวลือเป็นความจริง เจียงผิงอันมีศาสตราเซียนอยู่กับตัวจริง ๆด้วย!
แต่มันเป็นของเขา เกาเฉวียนแล้ว! ยุคสมัยของเขามาถึงแล้ว!
เพิ่งเริ่มก็ได้ศาสตราเซียนครึ่งขั้นมาชิ้นหนึ่ง แล้วภายหลังจะเป็นเช่นไร?
มิใช่นี่คือคราวโชคดีของเขาหรือ?
เกาเฉวียนหัวเราะอย่างบ้าคลั่งอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะก้มลงกล่าวกับเจียงผิงอันผู้ก าลังจะตาย
“อย่างเจ้าคู่ควรใช้สมบัติระดับนี้แล้วหรือ? ของที่ไม่ใช่ของเจ้าไม่ช้าก็เร็วก็ต้องคืนสู่เจ้าของมัน”
แม้พลังในกายไม่เหลือแล้ว ไ
