พ่ตายสูงสุดยังถูกชิงไป แต่มิเพียงเจียงผิงอันไม่สิ้นหวัง เขายังแย้มยิ้ม
“ลองเดาดู ที่นี่คือที่ใด?”
“ที่ใด?” เกาเฉวียนนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะสังเกตพบว่าบริเวณในหมอกขาวใกล้เคียงนั้นอ้างว้างเช่นทะเลทราย
เขาอยากจะปล่อยจิตสัมผัสออกค้น แต่ก็พบว่าจิตสัมผัสของเขาถูกจ ากัด ตรวจสอบอาณาเขตได้ไม่ถึงสิบลี้
“บัดซบ! นี่มันถิ่นต้นหลิวขาว!”
แม้เกาเฉวียนจะหนีออกมายังอาณาเขตของแดนศักดิ์สิทธิ์เสินหุนได้ไม่กี่เดือน เขาก็ยังเคยได้ยินเรื่องต้นหลิวขาวกลายพันธุ์อยู่บ้าง
กล่าวกันว่าปีศาจต้นหลิวขาวกลายพันธุ์ต้นนี้ทรงพลังอย่างยิ่งหากไม่ใช่เพราะสัจธรรมที่มิอาจบรรลุเซียนในยุคสมัยนี้ได้ มันคงบรรลุเซียนไปนานแล้ว
ปรากฏว่าเด็กนี่หนีมาที่นี่เสียได้
ยังดี เขามิได้สูดพิษเข้าไปมากนัก ภายหลังก็ยังขับพิษออกได้
“หากเจ้าคิดฆ่าข้า รอชาติหน้าค่อยว่ากัน!”
เกาเฉวียนคว้าคอเสื้อเจียงผิงอัน เตรียมตัวจากจร
ยามนั้นเอง หมอกขาวอันรายล้อมก็เหมือนเดือดพล่าน พวยพุ่งอย่างดุร้าย
“ผู้ใดโจมตีข้า!”
หนึ่งเสียงค ารามสะเทือนฟ้าดินดังขึ้นท่ามกลางหมอกขาวปราณร้ายกาจชวนขนลุกไม่ทราบที่มาสาดซัด สรรพชีวิตในระยะหลายพันลี้หมอบสั่นกับพื้น
สีหน้าของเกาเฉวียนแปรเปลี่ยนอย่างร้ายกาจ เจ้าของปราณนี้แข็งแกร่งกว่าเขาไม่รู้กี่เท่า
ปราณนี้มาจากส่วนลึกของม่านหมอก ต้องเป็นต้นหลิวขาวกลายพันธุ์แน่ ๆ!
แต่มันเกิดอะไรขึ้น เหตุใดจู่ ๆ อีกฝ่ายจึงระเบิดโทสะ?
เกาเฉวียนมิกล้าอย
