ู่ต่อ เขาก้าวข้ามสุญตาหนีไป ทว่าจู่ ๆ ต้นหลิวขาวต้นหนึ่งก็ข้ามมิติมาปรากฏขึ้น กระแทกใส่ตัวเกาเฉวียน
ร่างของเกาเฉวียนฉีกขาดเช่นใบไม้อย่างแสนง่ายดาย ร่างทั้งสองซีกหล่นลงกระแทกพื้นอย่างหนักหน่วง โลหิตสาดย้อมแดนดิน
เจียงผิงอันเองก็กระเด็นหงาย
อึดใจต่อมา ต้นหลิวสีขาวซึ่งสูงจนไม่เห็นยอดก็ปรากฏขึ้น ทั่วต้นแผ่ปราณร้ายกาจชวนสะพรึง
หลิวขาวต้นนี้มีใบหน้ามนุษย์อัปลักษณ์บนล าต้น บนใบหน้านั้นมีแผลสีทอง ของเหลวสีเขียวไหลย้อย ราวถูกบางสิ่งท าร้าย
ทันใดนั้น เจียงผิงอันก็ชี้เกาเฉวียนแล้วตะโกนขึ้น “ผู้อาวุโส ขอรายงาน ฝีมือเขาขอรับ เมื่อครู่เขาใช้พู่กันนั่นโจมตีผู้อาวุโส!”
เกาเฉวียน “???”
ขณะนี้ เกาเฉวียนก็ประจักษ์ว่าตนถูกเจียงผิงอันหลอกเล่นงานเข้าให้แล้ว!
ก่อนหน้านี้ยามเจียงผิงอันใช้ศาสตราเซียนครึ่งขั้น จุดประสงค์มิใช่เพื่อโจมตีเขา แต่เป็นปีศาจต้นหลิวในม่านหมอก!
นี่คือเหตุผลที่เจียงผิงอันพาเขามาที่นี่!
ปีศาจต้นไม้เดือดดาล กิ่งก้านในหมอกสีขาวหวดตวัดร่ายร าบ้าคลั่ง
“มิน่าเล่า เจ้าจึงกล้าท าร้ายข้า ที่แท้เจ้าก็ถือสมบัติเช่นนี้อยู่ แต่เจ้าคิดว่ามันใช้กับข้าได้หรือ?”
“ผู้อาวุโส ไม่ใช่นะ ฟังข้าอธิบายก่อน…”
เกาเฉวียนคิดอธิบาย แต่ยามเห็นกิ่งหลิวกิ่งหนึ่งหวดเข้ามา เขาก็ตวัดพู่กันพิพากษาในมือเข้าปัดป้องทันที่
กิ่งหลิวขาวถูกสะบั้น หยุดการโจมตีนั้นไปได้
“เจ้ายังกล้าขวางมันอีก!”
ปีศาจต้นไม้ยิ่งทวีโทสะ กิ่งหลิวบนฟ
