“มีผู้หญิงคนเดียว ส่วนอีก 8 คนที่เหลือเป็นผู้ชายหมดเลย…ตอนผู้หญิงคนนั้นเจอฮ่วนเอ๋อ เหมือนนางจะมองฮ่วนเอ๋อด้วยความ อิจฉา อย่างที่ท่านแม่เคยอธิบายให้ฟัง สายตาแบบนั้นทำให้ฮ่วนเอ๋อไม่ชอบใจยังไงก็ไม่รู้ ฮ่วนเอ๋อเลยฆ่านางทิ้ง”
ได้ยินฮ่วนเอ่อพูดเรื่องดังกล่าว ต้วนหลิงเทียนยิ้มขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้
นอกจากสตรีที่มีความมั่นใจในตัวเองอย่างหาได้ยากแล้ว ยังจะมีสตรีสักกี่คนที่เวลาพบเจอคนที่สวยไร้ที่ติอย่างฮ่วนเอ๋อแล้วจะไม่รู้สึกอิจฉา?
“ยังมีผู้ชาย 8 คนนั่นอีก…สายตาที่พวกมันใช้มองมา ทำให้ฮ่วนเอ๋อรู้สึกขยะแขยงและรังเกียจมาก เช่นนั้นฮ่วนเอ๋อเลยฆ่าพวกมันหมดเลย”
ฮ่วนเอ๋อกล่าว
ขณะกล่าวเล่าเรื่องราวออกมา ฮ่วนเอ๋อทำราวกับการเข่นฆ่าผู้คนทั้งหมดนั้นเป็นเรื่องธรรมดาๆ ไม่ได้สลักสำคัญอะไร
“มีแต่เจ้าที่มองฮ่วนเอ๋อด้วยสายตาบริสุทธิ์ ไม่ทำให้ฮ่วนเอ๋อรู้สึกรังเกียจ…ดังนั้นเจ้าต้องเป็นคนที่ท่านแม่บอกฮ่วนเอ๋อไว้แน่ๆ ว่าจะพาฮ่วนเอ๋อออกไปจากที่นี่ ฮ่วนเอ๋ออยากออกไปนานแล้ว เพราะท่านแม่เล่าให้ฟังว่าโลกภายนอกนั้นวิเศษและน่าสนุกสนานยิ่ง”
ตอนนี้อาการฮ่วนเอ๋อมองไปไม่ต่างเด็กน้อยอายุขวบครึ่งที่คึกคักอยากเล่นนู่นเล่นนี่เต็มที
