ได้ยินคำถามของต้วนหลิงเทียน ฮ่วนเอ๋อก็ก้มหน้าลงพลางถอนหายใจ “ท่านแม่จากไปไหนแล้วก็ไม่รู้…ท่านแม่บอกให้ฮ่วนเอ๋อรออยู่ที่นี่ เพื่อเฝ้ารอคนที่จะพาฮ่วนเอ๋อออกไป…และคนแรกที่ไม่ทำให้ฮ่วนเอ๋อเกลียดคือคนที่จะพาฮ่วนเอ๋อออกไป”
“ฮ่วนเอ๋อ รอแล้วรออีก รออยู่นาน…นานมากๆเลย…จนในที่สุดเจ้าก็มา”
กล่าวถึงจุดนี้ สายตาที่สตรีชุดขาวใช้มองต้วนหลิงเทียน ก็แลดูสดใสร่าเริงฉายชัดถึงประกายแห่งความสุข
“ฮ่วนเอ๋อได้ยินท่านแม่เล่าให้ฟังว่าโลกภายนอกสนุกมาก…แต่ท่านแม่ไม่เคยพาฮ่วนเอ๋อออกไปไหนเลย อีกทั้งท่านแม่เคยกำชับฮ่วนเอ๋อไว้ว่าไม่ให้ออกไปไหนเด็ด ถ้าฮ่วนเอ๋อไม่เชื่อฟังแล้วแอบออกไปล่ะก็ ท่านแม่จะโกรธมาก”
“เวลาท่านแม่โกรธ…ดุร้ายยิ่ง…”
กล่าวถึงประโยคท้าย คล้ายจะนึกอะไรได้ออก สีหน้าของสตรีในชุดขาวพลันฉายชัถึงความกลัว!
“ท่านแม่ของฮ่วนเอ๋อบอกว่า…คนแรกที่ฮ่วนเอ๋อเจอแล้วฮ่วนเอ๋อไม่เกลียด จะเป็นคนพาฮ่วนเอ๋อออกไปหรือ?”
ต้วนหลิงเทียนตกใจไม่น้อย
“หรือว่า…ไม่เคยมีใครมาถึงที่นี่ก่อนข้าเลย?”
ต้วนหลิงเทียนกล่าวถามออกมาอีกรอบ
“มีนะ”
ฮ่วนเฮ่อกล่าตอบ จากนั้นดวงตากลมใสให้ความรู้สึกดั่งสารทฤดูก็หันไปมองหลุมศพต่างๆ ท่ามกลางซากปรักหักพัง
“เห็นหลุมศพพวกนั้นหรือไม่? พวกมันเป็นหลุมศพของคนที่ฮ่วนเอ๋อเจอ…ในบรรดาคนที่เจอมีผู้หญิงเหมือนฮ่วนเอ๋อ แล้วก็มีผู้ชายเหมือนเจ้าที่ท่านแม่เคยเล่าให้ฮ่วนเอ๋อฟัง”
