วินาทีนั้นเขารู้ดีแก่ใจ
หากหญิงชราไม่มา ไม่เพียงแต่เขาจะคว้าอันดับ 1 ในการประลอง 16 มณฑลได้ง่ายๆ เขายังไม่ต้องเสียยันต์หลบหนีเงาว่างเปล่าอีกด้วย
แต่ถ้าหญิงชรามาซุ่มดักรอเขาจริง ไม่เพียงแต่เขาอาจจะต้องใช้ยันต์หลบหนีเงาว่างเปล่า เผลอๆเขาอาจไม่มีเวลามากพอจะคว้าอันดับ 1 ในการประลองด้วยซ้ำ
เว้นเสียแต่หญิงชรานั่นจะไม่ใช่คู่มือของอ๋องฉินแห่งวังฉิน ถึงตอนนั้นอ๋องฉินต้องลงมือขัดขวางนางแน่
‘ครั้งนี้นับว่าเสียหายหลายจริงๆ…อย่างไรก็ตามเท่านี้ ก็ถือว่าข้าไม่มีอะไรติดค้างกับเถียนจี้หวี่และอาวุโสเจิ้งชิวอีกต่อไป’
ตอนนี้ต้วนหลิงเทียนรู้ดีต่อให้จะมานึกเสียใจอะไรมันก็เท่านั้น เพราะโลกหล้าไม่มีโอสถรักษาอาการเสียใจ
ในเมื่อเรื่องมันเลยเถิดมาถึงขั้นนี้แล้ว ไม่ว่าจะคิดมากเท่าไหร่ก็ไม่มีประโยชน์
ดังนั้นเขาเลยสบายๆ และยอมรับมันได้ไม่ยาก
‘แต่น่าสงสารผู้ว่าเถียนจริงๆ สุดท้ายจวบจนตายก็ไม่มีโอกาสได้กินโอสถต้าหลัว…’
นึกถึงฉากสังหารที่หญิงชราคร่าชีวิตเถียนจี้หวี่ ต้วนหลิงเทียนอดส่ายหน้าไม่ได้ อย่างไรก็ตามเขาก็ไม่ได้รู้สึกว่าต้องรับผิดชอบอะไร
เขากับเถียนจี้หวี่ไม่ได้มีมิตรภาพอะไรกัน ทั้งหมดเพียงมีผลประโยชน์ร่วมกันเท่านั้น
เขาเชื่อว่าถ้าหากการฆ่าเขาจะทำให้ได้โอสถต้าหลัวเพิ่มขึ้นอีกเม็ด เถียนจี้หวี่ไม่พ้นต้องลงมือฆ่าเขาทันทีแน่นอน…
ดังนั้นต้วนหลิงเทียนเลยไม่ได้สลดอะไรกับการตายของเถียนจี้หวี่แม้แต่น้อย
