หากจะกล่าวว่าในใจเขารู้สึกอย่างไรกับการตายของเถยีนจี้หวี่กันแน่ ก็คงบอกได้แค่คำเดียวว่าสงสารเท่านั้น เพราะสุดท้ายอีกฝ่ายก็ไม่มีแม้แต่โอกาสจะได้รับประทานโอสถต้าหลัวที่ใฝ่ฝันด้วยซ้ำ…
‘จะยังไงก็แล้วแต่…สุดท้ายพอได้รู้เรื่องความเป็นมาของมู่หรงปิงแบบนี้ ก็นับว่าไม่ได้เสียหายอะไร’
ต้วนหลิงเทียนลอบกล่าว
สิ่งที่ทำให้เขารู้สึกประสบผลสำเร็จมากที่สุดจากการกระทำครั้งนี้ ไม่ใช่เรื่องที่ได้รับอันดับ 1 ในการประลอง 16 มณฑล ดั่งที่รับปากเถียนจี้หวี่และเจิ้งชิวเอาไว้
แต่สำหรับเขาสิ่งที่ทำให้เขารู้สึกประสบผลสำเร็จมากที่สุดก็คือ ได้รู้ความเป็นมาของมู่หรงปิง!
‘ที่แท้เจ้าก็เป็นคนของนิกายสือหังเซียนนี่เอง…ข้าเชื่อว่าสักวันพวกเราต้องได้เจอกันอีกแน่’
เงาของสตรีร่างบางในชุดสีม่วงอ่อน ที่ได้พบเจอเมื่อไม่กี่ปีก่อน เริ่มปรากฏขึ้นในใจต้วนหลิงเทียนอีกครั้ง
แต่ให้กล่าวกันตามตรง ต้วนหลิงเทียนไม่ได้มีความรู้สึกใดๆกับมู่หรงปิงเลย!
ทว่านางได้ตกเป็นของเขาไปแล้ว กระทั่งนั่นยังเป็นครั้งแรกของนาง เช่นนั้นเขาในฐานะลูกผู้ชายย่อมต้องมีความรับผิดชอบเป็นธรรมดา ทำให้เขาตัดสินใจจะรับผิดชอบนาง
อีกทั้งแต่นี้ต่อไป มู่หรงปิง เป็นได้แค่ผู้หญิงของเขาเท่านั้น!
เขาไม่อนุญาตให้ชายอื่นมาแตะต้องนางได้!
